jaren ook wel, maar slechts bij uitzondering had opgemerkt. Er 

 was namelijk in het in lengtegroei verkeerende gedeelte van 

 den hoofdstengel een proces van vrijwillige splijting volgens de 

 lengteas der plant tot stand gekomen, dat zich zelfs ovei- het 

 vegetatiepunt had voortgezet en waardoor de boveneinden der 

 planten zich in twee gelijke of bijna gelijke kronen hadden 

 verdeeld. De nadere beschouwing van dit verschijnsel zal het 

 onderwerp van de volgende regels uitmaken, en tevens aanlei- 

 ding geven tot de mededeeling van eenige waarnemingen over 

 bekervorming, zoowel bij mergkool als bij een plant van een 

 geheel andere natuui', namelijk Veronica m a r i t i m a. 



1. Uiterlijk aanzien der gesjoleten planten. 

 Regeneratievermogen van bladen. 



Ik wil beginnen met het uiterlijk voorkomen der gespleten 

 mergkoolplanten kort te beschrijven, maar ik moet opmerken 

 dat ik mij hierbij voorloopig alleen aan de meer algemeen voor- 

 komende gevallen houd^ en eerst later de zeldzame, met beker- 

 vorming gepaarde afwijking van den gewonen regel zal bespreken. 



De gespleten planten onderscheiden zich van de normale, zoo- 

 als boven reeds werd opgemerkt, in de eerste plaats doordat zij 

 over een gi'ootere of kleinere lengte in tweeën zijn verdeeld en 

 in twee kronen eindigen, die gelijke grootte kunnen bezitten 

 en ten naasten bij in hetzelfde niveau liggen. Bij sommige 

 planten begint de verdeeling reeds dicht bij den grond bij an- 

 dere eerst veel hooger. Oppervlakkig beschouwd doen zij zich 

 voor als of zij door dichotomie van den eindknop moeten ver- 

 klaanl worden ; nader onderzoek leert dat hier van gewone 

 dichotomie geen sprake is, maar dat een zeer eigenaardig pro- 

 ces van verscheuring, van den in groei verkeerenden stengel en 

 van het vegetatiepunt van den eindknop, aan het verschijnsel 

 ten grondslag ligt. Dit blijkt vooreerst uit het feit dat de naar 

 elkander toegekeerde kanten van de beide stengelhelften op de 

 oudere, lagere deelen, met een laag wondkurk bedekt zijn ; de- 

 ze kurkbekleeding eindigt op eenigen afstand van den top, waar 



