107 



die in sommige gevallen het gebruik er van zeer lastig 

 en voor enkelen bijkans onmogelijk maakten. 



Het doel van dit opstel is vooreerst in het algemeen de 

 theorie dier werktuigen na te gaan, een theorie, die zelfs in 

 de beste en uitgebreidste leerboeken zeer stiefmoederlijk is be- 

 handeld. Toch kan men slechts bij goede bekendheid met de 

 theorie van een werktuig, het gebruik er van in alle gevallen 

 meester zijn. Uit deze beschouwingen zullen dan van zelf een 

 paar verbeteringen volgen, die, aangebracht aan dien vorm van 

 dit instrument, welke zeker een van de volkomenste is (die 

 van Abb e), de Camera zullen maken tot een werktuig, dat 

 beantwoordt aan alle eischen, die men er billijkerwijze aan 

 stellen kan. 



Alvorens wij meer in het bijzonder tot de theorie der camera 

 lucida kunnen overgaan, is het noodzakelijk eenige aigemeene 

 zaken uit de leer van het licht in herinnering te brengen. 



Elk punt van een zelflichtend, of van een uit alle richtingen 

 licht ontvangend en reflecteerend voorwerp, zendt, gelijk be- 

 kend, in alle richtingen lichtstralen uit, die zich rechtlijnig 

 voortbewegen. Wanneer de lichtkegels, die van zoo'n voorwerp 

 afkomstig zijn, zich steeds in hetzelfde medium blijven voort- 

 bewegen, dan zullen de stralen, die van een bepaald punt zijn 

 uitgegaan, nooit meer tot vereeniging komen ^). Wil men echter, 

 dat de lichtkegels, die van het voorwerp uitstralen, zich elk 

 in het bijzonder weer tot een punt vereenigen, wil men dus 

 dat van het lichtende voorwerp een (reëel) beeld worde ge- 

 vormd, dan is het noodzakelijk die lichtkegels in een anders 

 brekend medium te laten overgaan, dat van het eerste door 

 een geschikt (bv. bolvormig) vlak is gescheiden. Voor practische 

 doeleinden is het bijna altijd gemakkelijker de lichtkegels 

 slechts over korten afstand door zoo'n anders brekend medium 

 te laten strijken ; dit laatste brekende medium moet dan aan 



1) Afgezien van een vereeniging door reflexie. 



