414 



structies gerust buiten rekening kan worden gelaten. Wij zullen 

 zelfs nog een verdere vereenvoudiging invoeren, en de beide 

 knooppunten beschouwen als in k (fig. 1) te zijn samengevallen ; 

 zij liggen dan ook feitelijk 7oo dicht bijeen, dat op de schaal, 

 waarop onze fig. 4 is vervaardigd, ze in het geheel niet geschei- 

 den in teekening zouden kunnen worden gebracht. 



Keeren wij nu terug tot het geval van beeldvorming, dat 

 wij bezig waren te vervolgen. Wij onderstellen, dat de optische 

 as *) van het oog samenvalt met die van den microscoop, en 

 namen verder aan, dat het oog O het voorwerp vw duidelijk 

 waarneemt, waarbij het door den microscoop virtueel ontwor- 

 pen beeld in v'w' komt te liggen. Het oog is nu geaccom- 

 modeerd voor den afstand fee,, en dus zijn het netvlies en v'w' 

 geconjugeerde vlakken. 



Hoe ontstaat nu van viWi een beeld in het oog? 



Daar wij ons de moeite gegeven hebben de beginselen iets 

 uitvoeriger te behandelen, is het vraagstuk zelf spoedig opge- 

 lost. Krachtens het voorgaande hebben wij slechts van uit 

 Vi en Wi lijnen te trekken door het uit de samensmelting der 

 knooppunten ontstane punt k: waar deze lijnen het netvlies 

 snijden (in üq en Wj), zijn de uiteinden van het beeld gelegen, 

 zoodat «302^2 het beeld voorstelt. 



Behalve evenwel dat het oog door de opening in het spie- 

 gelvlak S het microscopische beeld waarneemt, kan het ook 

 door bemiddeling van de beide spiegels van naast den mi- 

 croscoop gelegen voorwerpen een beeld ontvangen. Om goed 

 in te zien hoe dit geschiedt, zullen we, daar toch beeld en 

 voorwerp steeds réciproque zijn, eerst eenvoudig van een net- 

 vliesbeeld uitgaan. We onderstellen dus, dat v^c^w,i lichtgevend 



1) Eigenlijk vallen de kromniingsmiddelpunten der scheidingsvlakken 

 in het oog niet juist op één lijn, althans niet bij de door Helniholtz 

 bepaalde oogen. Ook valt de richting, waarin we iets scherp zien (gezichts- 

 lijn, Helniholtz) niet samen met de lijn, die in het oog ten minste 

 bij benadering als optische as gelden kan. Deze afwijkingen, die buiten- 

 dien individueel nog al verschillen, kunnen we hier buiten beschouwing 

 laten. 



