223 



was; verdei", op oudere plaatsen bruin, op jongere vuil lic htgrijs- 

 bruin. De poriën vond ik hoekig en van elkander door zeer 

 dunne tusschenschotten gescheiden. Eeuk doordringend- vunzig, 

 zoodat de kamer er spoedig geheel naar riekte. 



Als men P. hispidus kent, ziet men terstond, dat P, cuticu- 

 laris daaraan zeer verwant moet wezen. Zonder die kennis 

 wordt men licht verleid, den laatsten fungus met P. lutescens 

 of nidulans te verwarren. 



54. Trametes hispida Baglietto (in Erb. Critt. Ital. ; 

 Fr. Epicr. II, 583). — In de spleet van een ouden gestorven 

 Beuk. Putten, September 1884. Oudemans. 



3. HYDNEI. 



55. Hydnum scabrosum Fries (Epicr. I, 505 j II, 

 599). In Dennebosschen te Driebergen; Aug. 1882. Oude- 

 mans. — Hoed vleezig, bros, bol, cirkelrond of eenigszins 

 gelobd, licht bruinachtig-aschgrauw, over de geheele oppervlakte 

 in concentrische gordels van schubben verdeeld. Aan den rand 

 zijn deze schubben kleiner en niet verheven, meer in 't midden 

 echter uitpuilend, plomper en hoekiger. Tusschen de gordels 

 ontdekt men het witte hoedvleesch. In het midden is de hoed 

 veelal in verschillende richtingen gescheurd. Stekels grijsbruin, 

 aan den top wit, 2—5 centim. lang. Steel 3%—4'^j2 centim. 

 hoog, 1^2 — 2Y2 centim. dik, rolrond of onregelmatig -hoekig 

 en afgeplat; aan den top licht- of grijsbruin en met- kleine 

 ruwe puntjes (niet tot ontwikkeling gekomen stekels) bezet, 

 naar beneden duidelijk staalblauwachtig-zwart, al of niet vlok- 

 kig-geschubd. — Hoedvleesch wit ; steelvleesch donkergi'ijs ; 

 geen van beiden met gordels. 



Deze soort kan door hare veel lichtere kleur en door den 

 bijzonderen aard des steels, die in de hoogte ruw en aan den 

 voet blauwzwart van kleur is, niet met H. imbricatum, squa- 

 mosum en subsquamosum verwisseld worden. 



56. Hydnum velutinum Fries (Syst. Mycol. I, 404; 



