237 



r i n c k, botanicen et zoologiarn docens in Instituto rerum 

 rusticarum commodo consecrato in urbe Wageningen Neder- 

 landiae. 



De Coryneum-kussenties vindt men bij besmette takken enkel 

 in de nabijheid der wondranden, d. i, aan de oppervlakte van 

 het blootgelegde hout en het callus, altijd onder de uitge- 

 vloeide gom verscholen. De kussentjes echter, die, uit het ver 

 in de rondte yoortkruipende mycelium van de Coryneum-plantjes 

 uit het kurk of het periblema, op aanzienlijken afstand der 

 wonden, voor den dag komen, doen geene andere conidiën dan 

 die der geslachten Cladosporium en Macrosporium zien. 



De Corynewm-comdièïi vindt men zeer dikwerf in kiemenden 

 toestand. De eerste kiembuis ontstaat meest uit de topcel, 

 de tweede daaronder, en zoo vervolgens. Conidiën met vier 

 kiembuizen zijn dan ook wel te vinden. 



De kiembuizen groeien ten deele uit tot snoeren, die op 

 gistsnoeren gelijken en wier kleurlooze cellen elkander gemak- 

 kelijk loslaten ; ten deele ook in bruine veelcellige takken, wier 

 leden dikke wanden hebben en, na korter of langer duur, de 

 welbekende 2 — 3-cellige Cladosporiwm- of wel de grootere, 

 meer of minder gevensterde, Mac^'osporwm-conidiën afsnoeren. 



Coryneum Beyerinckii komt het naast bij C. microstictum 

 B e r k., dat men op gestorven takken van Rozen en Bramen 

 vindt. Behalve echter, dat deze fungus het vermogen om gom- 

 vloed op te wekken niet bezit, zijn zijne conidiën veel klei- 

 ner (15 — 16 X 5 — 6 fi) en is de onderste cel dezer laatsten 

 meest kleurloos. 



77. Coryneum macrosporum Berkeley (in H o o- 

 ker's English Flora, V, 355 ; C o o k e British Fungi, 469). 

 Op takken van Fagus sylvatica. Haarlem, Juni 1878. O u d e- 

 m a n s. — In F r e s e n i u s' Beitrage, p. 51, vindt men, on- 

 der den titel van Sporidesmium vermiforme, eene uitvoerige 

 en door afbeeldingen opgehelderde beschrijving van deze 

 soort. 



