342 



geen sprake meer is. De bloembekleedselen ondergaan pas een 

 ingrijpende verandering bij het uiteinde der hoofdas door de 

 volkomen dialyse en vermeerdering van het getal, waarin zij 

 voorkomen. De meeldraden eindelijk blijven, ofschoon reeds in 

 de allerlaagste bloemen afwijkend, over de geheele lengte van 

 de hoofdas, aan bepaalde eigenschappen vasthouden, daar alleen 

 de bovenste 8 a 10 bloemen (C) deze deelen missen. 



SECUNDAIRE BLOEMEN. 



Als secundaire bloemen kunnen alleen worden aangemerkt 

 die, welke als zijdelingsche deelen uit de doorgegroeide sten- 

 gels ontspringen. Men vindt ze zoowel in de oksels van car- 

 pellen (zie figuur: c) en meeldraden, als van de minder ver- 

 vormde bladachtige deelen. Zij verschillen zeer in grootte; de 

 Jangste doen in dat opzicht slechts weinig onder voor de bloem, 

 die den uitgegroeiden stengel voortbrengt (zie figuur : d), ter- 

 wijl de kleinste als nietige knopjes in den oksel van de hoogst 

 geplaatste schutblaadjes zijn weggedoken. 



Het merkwaardigste verschil tusschen de secundaire bloemen 

 onderling is, dat eenige (e, e, g, h) door dialyse der bloem- 

 bekleedselen en de afwijking van het typische getal (wat ook 

 voor de meeldraden geldt) tot de abnormaalste behooren, en 

 dus op ééne lijn kunnen worden gesteld met de primaire bloe- 

 men C, terwijl andere (ƒ) door het bezit van een regelmatigen 

 kelk, een regelmatige buis-klok-vormige bloemkroon en vijf 

 meeldraden regelmatige peloriën vormen. Daarbij vertoonen 

 de meeldraden der laatstbedoelde een gaafheid, die aan geen 

 enkele bloem van de geheele plant voorkomt. Intusschen blijkt 

 bij microscopisch onderzoek, dat het pollen niet normaal is. 

 Het bestaat in hoofdzaak uit rondachtige, onregelmatige kor- 

 lels, terwijl de driehoekige en elliptische verre in de minder- 

 heid zijn. Door een grooteren rijkdom van protoplasma en door 

 de gedaante der meerderheid verschillen zij veel minder van 

 normaal pollen, dan het vroeger vermelde. 



