370 



Vidalia volubilis vond, die zeer van die der overige» 

 afwijken. 



ROODE WIEREN. 



Ik onderzocht van deze groep hoofdzakelijk de drie volgende 

 soorten : ééne, die waarschijnlijk tot het geslacht Gracilaria 

 gerekend moet worden (Gracilaria dura?) en zeer al- 

 gemeen maar steeds steriel was, D a s y a W u r d e lïi a n n i 

 en de reeds genoemde Vidalia volubilis. Over de 

 overbekende kristalloiden van Bornetia secundiflora, 

 die ik ook onderzocht, zal ik hier niet uitweiden. 



Bij de eerste plant vindt men in de buitenste cellen van het 

 thallus kleine, tafelvormige, gewoonlijk zeshoekige, kristalvormige 

 lichamen, die het best op tangentiale, oppervlakkige doorsneden 

 van het cylindrische thallus te bestudeeren zijn. Zij hebben een 

 grootte van hoogstens 9 ft. Bij de tweede soort vindt men der- 

 gelijke lichamen in alle cellen : Daar, waar het thallus uit één 

 rij cellen bestaat, vindt men er soms twee of drie in elke cel ; 

 waar dit echter niet het geval is vindt men nooit meer dan 

 één kristalloid in elke cel. 



De kristalloïden van beide soorten gedragen zich tegenover 

 reagentiën ongeveer op gelijke wijze. Voor die van D a s y a 

 geldt het volgende : 



Door toevoeging van gedestilleerd water aan een mikrosko- 

 pisch praeparaat van dit wier sterven de cellen zeer spoedig;. 

 zij verkorten zich en de chromatophoren zwellen zeer sterk 

 op, maar de kristalloïden blijven onveranderd en worden zeer 

 duidelijk zichtbaar. 



In verdund zout- of azijnzuur wordt hun omtrek wel wat 

 minder scherp, maar zij veidwijnen niet en zelfs in sterk zout- 

 zuur zijn zij nog zeer duidelijk te zien, wanneer de cellen 

 door de inwei'king van het zuur | reeds geheel paars en ge- 

 ïsoleerd zijn. Zij zijn echter in geringe mate opgezwollen. Het- 

 zelfde geldt voor sterk azijnzuur. Wanneer men deze vloeistof 



