445 



op geplaatst schijnt. In het midden buigen de stijlen zich een 

 weinig uiteen, zoodat er een holte in het midden komt en de 

 stempels min of meer aan den ratid liggen. De half bolvormige 

 of eivormige vrucht wordt bedekt door de met haar mede 

 groeiende schijf en stijlzuil, die eene groote ruimte op den top 

 innemen. Het vruehtvleesch is bij de droge vruchten zeer dun. 

 Versch is het vermoedelijk zeer sappig, daar de vruchten door 

 de vogels gaarne gegeten worden en door de inwoners van 

 Java verzameld worden om in de rijst te koken. Het endocar- 

 pium is perkamentachtig en in hokjes verdeeld die bij het rijp- 

 worden niet van elkander loslaten. De zaden zijn zijdelings 

 samengedrukt en hebben een gelijkmatig kiemwit. 



De langst bekende soort Trevesia palmata Vis. werd 

 het eerst in 4814 door Roxb urgh vermeld in zijn Hortus 

 Bengalensis onder den naam van Gastonia palmata, 

 en later beschreven in zijne Flora Indica (geschreven vóór 1820, 

 gepubliceerd in 1832). In 1825 verscheen er een beschrijving 

 en een afbeelding van in L i n d 1 e y 's Botanical Register. 



De meening omtrent het geslacht waartoe de plant behoorde 

 was zeer uiteenloopend. L i n d 1 e y had haar evenals Rox- 

 burgh beschreven onder den naam van Gastonia pal- 

 mata. S p 1' e n g e 1 noemde haar Aralia dubia. De Can- 

 dolle Gilibertia palmata en Éndlicher bracht 

 haar tot het geslacht H e d e r a. Eindelijk gaf Visiani in 

 Mem. d. Real Acad. d. Sc. di Torino Serie 2. T. IV, 1842 eene 

 nieuwe beschrijving van de plant, waarin hij haar naar de Pa- 

 duaansche familie Treves, die zich onderscheidde door een 

 groote belangstelling voor tuinbouw en plantenkunde, den naam 

 Trevesia gaf. De hoofdinhoud dezer verhandeling vinden we 

 weer in de Botanische Zeitung I, 1843, p. 388. 



Visiani scheidde de plant met recht van Gastonia 

 cntispongia Lam., die vrije stijlen gevinde bladeren, wei- 

 nig ontwikkelde steunblaadjes en sterk geribde vruchten heeft 

 en nog een aantal andere afwijkingen vertoont. Ten onrechte 

 hechtte hij echter veel gewicht aan de getallen van bloembla- 



