483 



rand en hebben in den bloeitijd een groene middennerf. Er zjjn 

 twee stempels ; de vruchturntjes zijn vrij lang uitgerekt, onge- 

 veer 4 mM. lang tegen 1 Vj breed en hebben een slechts weinig 

 gezaagden iets gespleten 'snavel; ze zijn dof, vrij donker ge- 

 kleurd, hebben aan weerszijden eene fijne nervatuur en zijn ook 

 ► hiei- des te meer teruggebogen, naarmate ze ouder woi-den. De 

 vruchten zijn biconvex (Pi. XI, flg. 2). De plant bloeit in April. 



Somtijds draagt de vrouwelijke aar aan den top mannelijke 

 bloemen (C. Sieberiana Opitz) en gelijkt dan veel op C. 

 pulicaris, L., waarvan ze evenwel door de ruwe stengels 

 en de generfde vruchtjes, die bij C. pulicaris L. beide glad 

 zijn, gemakkelijk kan onderscheiden worden. 



C. Davalliana komt voor in Midden-Europa, maar is in 

 het Noordelijke gedeelte er van zeer zeldzaam . de noordgrens 

 harer verbreiding ligt in Denemarken ; in Noord-Duitschland en 

 Engeland is ze zeldzaam, in België twijfelachtig inlandsch. Zuid- 

 waarts verbreidt ze zich tot aan de Pyreneeën, Midden-Italië 

 en Montenegro. Buiten Europa vindt men ze in Klein-Azië en 

 in het Altaigebied. 



Eene verwarring met C. d i o i c a L. kan gemakkelijk voor- 

 komen worden, als men let op de veel ruwer bladen en sten- 

 gels, de meestal grootere lengte van beiden, den vroegeren bloei- 

 tijd en vooral op den af wijkenden vorm der vruchtjes. 



Car ex pulicaris L. (C. psyllophora Ehrh.) is de 

 algemeenste soort dezer groep en in de veenstreken van ons 

 land niet zeldzaam (PI. XIII 2); waarschijnlijk zal ze op die 

 terreinen wel overal voorkomen, ofschoon er nu nog slechts 

 een twintigtal groeiplaatsen in de door mij nageziene Her- 

 bariums vertegenwoordigd waren ^). 



Ze kan gemakkelijk van de beide vorige onderscheiden worden, 



') Eene interessante groeiplaats is een uiterst klein veentje tusschen 

 Beek en Bunde in Zuid-Limburg, juist op de grens der tertiaire en 

 quartaire gronden, waar behalve C. pulicaris nog verscheiden andere 

 Carices voorkwamen, die elders in Zuid-Limburg niet zijn gevonden. 



Ned. Kruidk. Archief. IV. 4e Stuk. 34 



