498 



r e m r» t a gemeen, de eigenschappen dat de onderste aartjes 

 ver uiteen gezeten zijn en dat een of meer van die onderste 

 aartjes voorzien zijn met een lang schutblad. 



Car ex echinata Murr. (C. s t e 1 1 u 1 a t a Good., C. 

 m u r i c a t a Huds.) is bij ons te lande op min of meer veen- 

 achtigen grond vrij dikwijls aangetroffen (PI. XIV. fig. 5.), 

 Ze heeft slechts '2 — 5 aartjes aan den top van den stengel, 

 die van onderen mannelijk, van boven vrouwelijk zijn. De 

 plant is zodevormend; de stengels zijn stomp driekant en glad» 

 de bladeren smal, eenigszins gootvormig en scherp van rand; ze 

 zijn veel korter dan de stengels en hebben geene ligula. Het 

 dekblaadje van het onderste aartje is meestal vliezig, slechts 

 zelden groen en dan langer dan het aartje. De kafjes zijn ei- 

 vormig, bruin met een kleurloozen rand en kleiner dan de 3,5 

 mM. lange vruchtblaasjes. Het vruchtbeginsel heeft twee stempels. 

 De rijpe vruchtblaasjes staan stervormig uit. Ze zijn aan weers- 

 zijden generfd, vertoonen aan de basis der rugzijde een deuk 

 in de lengteas en zijn aan het voorste gedeelte met tandjes^ 

 bezet. De snavel is donkerder van kleur dan het overige gedeelte 

 van het vruchtblaasje. De vruchtjes zijn plat en rusten met hun 

 basis op een sponsachtig weefsel (PI. XII. fig. 14.). 



Car ex echinata is een der verst verspreide zeggen. 

 Men vindt haar door geheel Noord- en Midden-Europa tot in' 

 Midden-Spanje en Italië, verder in Klein-Azie, den Caucasus, 

 Siberië, de Aleutische eilanden, Japan, de Noordelijke en Zuide- 

 lijke Vereenigde Staten en eindelijk in Victoria en Nieuw Zuid- 

 Wales. 



In haar jeugd wordt deze zegge door hare kleinheid (1 — 2 

 dM.) dikwijls over het hoofd gezien, later als de vruchten rij- 

 pen is ze gemakkelijker te vinden. Ze gelijkt dan wel iets op 

 kleine exemplaren van C. muricata L, waarmede ze dan- 

 ook wel eens verward wordt ; deze vergissing is te verk laren ^ 

 daar het bij rijpe exemplaren moeilijk is te onderscheiden, waar 

 de mannelijke bloemen gezeten hebben en de habitus van beide 

 planten werkelijk wel met elkander overeen kan komen. Mers 



