501 



XIV. 8.). Ze groeit op dezelfde veenachtige terreinen en is er 

 na mede verwant, maar wijkt in habitus zooveel af, dat er geene 

 verwarring mooglijk is. 



De plant is zodevormend en brengt bloeiende en niet-bloei- 

 ende stengels voort ; de eerste dragen aan hun top enkele 

 (5 — 6) aartjes, die van onderen mannelijk en van boven 

 vrouwelijk zijn. De stengels zijn ruw, scherp, driekant ; de 

 bladen zijn smal, spits, gewoonlijk scherp en nu eens korter, 

 dan weer langer dan de stengel. Het dekblaadje der onderste 

 aar varieert nog al in lengte. De kaf jes zijn zeer bleekgroen en 

 juist aan de lichte kleur welke hierdoor de aartjes verkrijgen 

 is C. can es eens zeer gemakkelijk te herkennen. Het vrucht- 

 beginsel heeft twee stempels. De vruchtblaasjes zijn klein 

 (2 m.M.) eivormig, rondom generfd en loopen in een korten, 

 ongedeelden, gezaagden snavel uit. Ze zijn langer dan de kaf jes 

 (Pi. XII. fig. 17.). 



Men vindt C. c a n e s c e n s L. van het uiterste Noorden af, 

 door geheel Noord- en Midden-Europa, tot aan Midden-Italië en 

 de Donaustreek. Verder vindt men ze in den Caucasus en door 

 geheel Siberië tot aan Kamschatka. Van hier gaat ze over de 

 Aleuten naar Noord-Araerika, waar ze tot in de Zuidelijke 

 Vereenigde Staten toe voorkomt. Buitendien is ze aangetroffen 

 in Patagonië en op het vaste land van Australië in Victoria 

 en Nieuw-Zuid-Walis, zoodat ze een der meest verspreide 

 C a r i c e s is. 



{Wordt vervolgd.) 



Aangenaam zoude het mij zijn, indien de leden der Ned. Bot. 

 Vereeniging die inlandsche C a r i c e s in hun Herbarium hebben, 

 mij deze ter inzage wilden zenden, ten einde mij hierdoor in 

 staat te stellen, nauwkeuriger met de verspreiding dezer familie 

 in ons land bekend te worden om zoodoende een volgend jaar 

 betere kaartjes te kunnen leveren. 



