94 AURIVILLIUS, LEPIDOPTERA MUSEl LUDOVICiE ULRICiE. 



Figura Clercki formam Asiaticam (Chinensem) reprfesentat, qnam ab Europsea non nisi 

 magnitudine discernere possum. Si tamen lias formas speoies distinctas habere velis, Boraen Acidalia 

 formas LiNNÉi däri oportet, nisi Hylas accipere velis, de quo vide infra. 



/5 Femina. 

 Synonyma. Vide p. 68 n. 80. 



Athyma Perius (L.) 



In schednla Tapilionis Hyladis legitur: »17.3 Hylas. Leucothoe '). Papilio alis denticulatis 

 supra fuscis siibtus flavescentibus fasciis superne tribus albidis, Cleeck 40 f. 4 -). — Magnitudo 

 3. Ålas supra fuscae, simul sumtas omnes cingit linea albida ex punctis albis constructa inträ margi- 

 nem. Dein fascia arcuata alba in medio cingit. omnes ålas, constructa ex maculis oblongis contiguis 

 in alis posticis, ex disjunctis vero in alis primoribus. Demum versus basin alte superioris linea in- 

 terrupta semel vel ter. Subtus alse lutescentes fascias ut in superiore pagina habent, sed femina in 

 postica fascia alarum posticarum puncta 8 nigra in serie digesta; liffic puncta desunt in raare. Corpus 

 a.ns.» 



Quisquis hane desci-iptionem cum descriptione Leiicothoes Musei Ludovica3 Ulricaj comparaverit, 

 facile inveniet, ambas idem — duas species a Linné 23ro sexibus unius speciei habitas — significare. 

 Quod etiam Linné cognoverat, quum Hylas sub littera (i ad P. Leucothoe referret, nam litterje 

 grfecas apud Linné non varietates vel formas distinctas, sed synonyma ex libris ejus prioribus signi- 

 ficare videntur. Esset igitur certe nomen LeucotJtoS speciei, mari a Linné habitaj, conservandum, 

 nisi in editione decima Systematis Naturas sub eo nomine femina sola, non mas descripta esset. Nunc 

 igitur necesse esset, ut femina Linnéi Leucothoe appellaretur, nisi etiam sub nomine Perius de- 

 scripta esset. 



Hylas mas autem, cui re vera nomen Leucothoe debebatui-, aut nomen Hylas conservet aut 

 posterius nomen surnat. Mihi optimum visum est, Llylas et Leucothoe ut ab initio sic etiam deinde 

 synonyma haberi. 



111. Papilio Pha^riisa. 



M. L. U. p. 293. 



Knork, Del, Nat. t. 18 (C3) f. 6. 1754. — Koesel, Ins. Belnst. IV p. 24 t. 2 f. 1; fig. typica. 1756? - Gronotius, 

 Zoophyl. p. 199 11. 802. 17(54. — Seba, Thesaurus IV t. 28 f. 17, 18, 17G5. 



1758 Papilio Phaätusa Linné, Syst. Nat. ed. X p. 478 n. 123. 



» » 1767 HourruYN, Naturl. liist. 1:11 p. 331 ii. 123. 



« » 1774 MULI.ER, Naturs. V:l p. 613 n. 180. 



» » 1777 Cramer, Pap. Exot. II p. 50 t. 180 f. B, C. 



» » 1781 Meuschen, Gronovius, Zoopliyl. index. 



1767 » Phserusa Linné, Syst. Nat. ed. XII p. 780 ii. 180. 



1775 Fabricius, Syst. Ent. p. 509 n. 280. 



» » 1781 >) Speo. Ins. II p. 58 n. 434(3). 



» » 1787 » Mänt. Ins. II p. 54 n. 527. 



» » 1790 Gmelin, Syst. Nat. 1:5 p. 2319 n. 180. 



» » 1793 PABErcius," Ent. Syst. IILl p. 1.34 ii. 413. 



» « 1804 Thunberg, Mus. Nat. Ups. XXIII p. 9. 



» » 1806 Turton, Syst. of Nat. 111:2 p. 110. 



') Posterius ndscripia. 



^) Hoc citatum jam a Linné ul falsuui recognitum. Vide .Syst. Nat. ed XII Errata. "Clerck eitat. deleatur». 



