4 S. ALMQUIST, MONOGRAPHIA ARTHONIARUM SCANDINAVIHE. 
thoniarum» (1857) cel. auctor primam, que exstat, fidam et accuratam hujus generis 
expositionem dedit. Illo opere atque observationibus, que in »Flora» aliisque locis in- 
sert&e inveniuntur, hic multo plura quam alius quisquam ad has plantulas cognoscendas 
contulit semperque pro fonte principali habebitur. Id modo dolendum, quod saga- 
cissimo scrutatori ob immensam laborum extensionem numquam licuit totum aliquod 
perficere; magis etiam, quod ille ultimis temporibus a pristina via aberrans delapsus 
est in temeritatem species formasque dividendi atque divellendi, qua adversarios Massa- 
longo et Körber fere superare videtur. — Alius auctor ab initio simili ac Nylander 
via ingressus, qui nunc ad illum se totum applicavit, LEIGHTON, in opere suo »British 
Grapbhbidei» (jam 1854 edito) optime, qualis tum scientie status erat, Arthonias exposuit; 
postea complures novas proposuit species. 
Controversie, que acerbissime inter NYLANDER et scholam Koerberianam coorte 
sunt, sensim mitigate principesque hujus alumni alius post alium ad illius viam ac 
methodum appropingquarunt; unde magnum scientia cepit inerementum. Inter multos 
hujus generis auctores hoc loco precipue citandi sunt ANz1, FRIES, ARNOLD, quippe qui 
Arthoniis quoque majorem dederint operam. Ex quibus illi haud paucas novas de- 
scripserunt species formasque, in his complures maxime memorabiles; hic autem in eo 
precipuam laudem meritus est, quod animum advertit ad digerendam materiam jam 
collectam, species formasque e novis rationibus examinans et illustrans, synonyma ex- 
tricans, exsiccata determinans, notitias singulas undique colligens atque comparans. 
Quum jam in hoc quasi puncto scientie tot tamque preclari viri laboraverunt, 
forte putent plerique, nihil amplius in hac re quod exploretur superesse. Atque, Si 
quis eum solum finem Botanicen specialem gquam dicunt habere existimet, ut species 
formeque, quot exstent, indagentur et diagnosibus, quo quam facillime agnoscantur, 
ornentur, haud negamus, parcum modo in hac ratione spicilegium sperandum esse. 
Sin altius, quod nobis quidem persuasissimum est, spectamus scientia, scilicet ut na- 
turam plantarum, quatenus fieri potest, plane perspiciamus atque fixa constantique cog- 
nitione comprendamus, inprimis quo nexu atque conjunctione species genera familia 
inter se cohereant, tum affrmare audemus, hic ut in plerisque Botanices partibus vix 
aliud factum esse, quam ut suggesta sit materia, qua opus scienti& nomine dignum ex- 
strui incipiatur. Nam que de his rebus exstant scripta, perlustres atque conferas; in- 
venies multa incerta, multa confusa, multa, que ad plenam expositionem necessaria 
sunt, incognita, denique permulta, de quibus contraria sentiunt auctores. Plantas 
ipsas consulas; multo magis, quantum desit, senties. Quo quum res sit perducta, nihil 
magis interesse videtur, quam ut pro se quisque quasi locus rei herbari&e diligentissime 
pertractetur; ut directis verbis utamur, monographias precipue desiderat scientia. 
Ex is que supra sunt allata concludi potest, monographi id esse negotium, ut 
notionum singularum copilam in scientixe formam redigat. Postulantur igitur ad id 
opus primum ver&e certequeres, dein ordo systematicus. Que duo quum in pertractanda 
quavis disciplina servanda sunt tum hic sunt maxime necessaria. Quare si veritati 
satisfacere vult, caveat monographus in alius verba juret; nullum synonymon, ne 
paginam quidem citet, nullam plante cujusdam notulam, ne locum natalem quidem 
alicunde sumat, quin »autopsia» certum sibi judicium pepererit. Ante omnia autem 
