KONGL. SV. VET. AKADEMIENS HANDLINGAR. BAND lZ. N:0O 6. id 
Utut est, in tribu (velut supra in classe) determinanda gonidia notam magni mo- 
menti prebere invenimus. Sed cave huic nimis confidas; est enim ut plereque con- 
stans in formis superioris gradus, in infimis variat. Sic in ÅArthomia; specierum enim 
valde cognatarum alia gonidia habet palmellea, alia chroolepea; sepe gonidia utriusque 
generis commixta occurrunt. Similes quoad gonidia variationis modi in permultis 
lichenum generibus obviam veniunt (ex. gr. Opegrapha”"), Lecanora, Lecidea"), Calici- 
eorum generibus). Quare propter ejusmodi notam non solum nova constituere genera 
(Ionaspidem, Psoroma &c.), sed etiam tribu separare species ceterum fere omnino con- 
gruentes”), minime possumus laudare. 
Restat, ut breviter disseramus, quibus rationibus adducti tantum, quantum ex 
precedenti analytica expositione elucet, momentum notis a gonidis sumtis vindicare 
posse credamus; si quidem illam amplectimur sententiam, gonidia autonomas plantas 
esse, hospites lichenum parasitantium. Nam in ceteris stirpibus nullius systematica 
ratione momenti esse solet, in quibus parasitentur. 
Ac primum gquidem id admonitum volumus, hic non de parasitismo vulgo sic 
appellato agi, sed rationem vivendi multo magis complicatam, quam primum quantum 
scimus NORMAN (Det Kgl. norske Vid. Selskaps skr. 7 b.) verbo minus bono »allelo- 
sitismum» nominavit, dein alii diversis expressionibus commemorarunt, scilicet ita ut 
alter alteri nutrimentum prebeat, una »consortium», ut optime appellant, efficientes. 
Hic tamen allelositismus quin ex communi parasitismo orta sit, dubitari vix potest (et 
re vera inter Årthomas invenimus alias, quorum thallus verum est consortium, alias, 
ubi utrum allelositismus an parasitismus sit dijudicari vix possit, alias, ubi hyphe para- 
sitarum modo gonidia destruunt”); transitus igitur exstare videtur inter allelositismum 
et parasitismum). Parasitari autem in gonidiis ibi solum hyphe&e possunt, ubi ipsi pro 
ratione parce occurrunt'”); ubi vero gonidia hyphis frequentioribus nutrimento erunt, 
necesse est, ut ab his, illa undique includentibus, nutrimentum mineralicum suppeditetur 
et ita »consortium» fiat. In quo quanta utrorumque fiat transformatio, facile intelligitur. 
Quod ad hyphas attinet, exempla infra (cfr Å. pheobeam, vag. v. Koerberi) afferemus. 
Gonidiorum permutationum optima et certissima exempla affert E. StaAHL (Beitr. II p. 
13, 20—21, 28—29); etiam quod gonidia, eadem Trentepohlie specie orta, alia in alia 
Arthonia”) facie induta reperimus, eodem spectare credimus. Quum igitur, ut consor- 
tium sit, tanta opus sit hospitis et parasite alterius ad alterum adaptatione, non est 
mirandum, si primum unus modo, ut ita dicamus, ramus Ascomycetum modum sibi 
elegit vivendi tam singularem, ut nusquam preterea in regno vegetabili sit repertus, 
eoque ipso a ceteris ramis magis magisque sejunceta indolem sibi propriam induit; si 
Vide BornsetT Gon. d. Lich. pp. 16, 19. 
Optimum afferunt exemplum szepius commemoratae Lecanora Prevostii et que dicitur Sonaspis epulotica, quie 
forma re ipsa vix ut varietates distinguendsae sunt. 
3) Maxime hic memorabile videtur, quod omnino eodem modo transmutantur gonidia ac cellule corticales 
ab hyphis vexate (cfr A. radiatam, dispersam &), unde ut utraque a parasitis vexentur sequi videtur. 
2) Magis ad parasitismum inclinare videtur, ubi pro gonidiis sunt alge structura melius evoluta (Scytonema, 
Trentepohlia, Coleochete &c.); ad consortia quoad thallum perfectissima exstruenda aptissimas esse algas 
infimi ordinis (Cystococcum, Pleurococcum, Nostoc &c.), haud mirum est. 
3) Conferas ex. gr. gonidia Å. didyme, luride, helvole, incarnate. 
E 
') 
