KONGL. SV. VET. AKADEMIENS HANDLINGAR. BAND. 17. N:O 6. 11 
radiate, vagantis) ceterum ne puncto quidem discrepantium, alia organa sua assimi- 
lantia haberet, alia organis tanti momenti careret; c) sive se ipsam aleret sive ex cel- 
lulis corticalibus alimentum organicum sumeret Arthonia, omnino eodem modo se ha- 
berent et hyphe nutrite et gonidia vel cellul&e corticales nutrientia; vel omnino d) sive 
sua haberet gonidia sive per allelositismum aliorum gonidiis uteretur sive mere para- 
sitaretur Arthonia, thalli fere eadem esset structura. — Atque si in thallo Arthoniarum 
etiam optime evoluto (ex. gr. Å. impolitee) gonidia Trentepohliam transformatam sistere 
conceditur, nobis quidem videtur necesse esse, Opegrapharum quoque ceterorumque 
Selerolichenum, thallo cum AÅrthoniis congruentium, similia gonidia eandem habere ori- 
ginem concedatur. Item quod congruunt thalli Lecaniwe cyrtelle vel Biatorelle depla- 
nate cum thallo Å. patellulate, id ex nostra sententia testatur, illarum non magis quam 
hujus gonidia ab hyphis procreari; si non in illis, nihil est, cur in ceteris Årclili- 
chemibus aliquid tale accidere putemus'). — Nemo igitur miretur, si studium Arthoni- 
arum nos ad Schwendenerianismum convertit jam abhinc multis annis, quum opera, 
que eandem sententiam alia magisque directa via probant, preclarissima (a SCHWEN- 
DENER, BORNET, STAHL aliisque edita) partim nondum publicata partim nobis inco- 
gnita erant. 
2) Fere omnia, que Arthoniis propria sunt, ex eo pendent, quod Lichenum in- 
fimum tenent locum vel simplicissimam exhibent structuram. Primum magna pars, 
ut in inferioribus organismis esse solet, mere parasitantur, ceteri »symbiosin» vivunt 
satis imperfectam et a communi parasitismo haud multum discrepantem; unde etiam 
facile intelligitur, et quod tam parvi intersit a quo (Trentepohlia, Cystococco, cellulis 
corticalibus) alimentum organicum sumatur, et quod thallus numquam superiorem quen- 
dam gradum attingit. Porro apothecium perparva hypharum thallinarum modificatione 
formatur (amylificatio modo membranarum, jam quidem in thallo sepe obvia, hic magis 
intensa), quare quum exigua fit inter apothecii partes differentia tum hymenium singu- 
larem obtinet indolem. Paraphyses enim hypharum more thallinarum non certa direc- 
tione porriguntur sed undique sinuantur, unde etiam pendet ascorum forma insolita; 
hi enim in crescendo sese dilatantes non lateraliter maxime premuntur (ut in cete- 
rorum Lichenum apotheciis), sed undique fere 2equaliter, quo fit, ut non paraphysium 
directione maxime elongati cylindrici fiant, sed in omnes directiones fere 2qualiter in- 
flati plus minus rotundatam obtineant formam ”). — Inferiorem denique quam Artho- 
nmarum lichenicam structuram vix fingere possumus. 
Obs. 2. Quamquam ut maxime naturale, cujus species omnes intima affinitate 
sunt connex&e, Arthoniwe genus in distincta subgenera dividere frustraneum est, tamen 
1) Aliud hic absurdum proferri potest: quum, ut primum invenit TH. FRIES in Arthroraphide flavovirescenti 
(Lich. Scand. p. 343), dein ipsi in Arthonia pheobea (ibid.), denique evidentissime demonstravit STAHL 
in Thelidio minutulo (Beitr. IT p. 22 et sequ.), gonidia, e lichene quodam sumta vel elapsa, alius lichenis gonidia 
fieri possint, in hoc eisdem condicionibus ac in illo viventia; ergo fieri posset, ut corpore emortuo orga- 
num tamen vigeret et in alieno atque heterogeneo corpore eodem munere ac in illo fungi continuaret? 
2) Formam ascorum pressione effici e multis observationibus concludimus. Primum quo magis in Arthoniis para- 
physes regulares paralleleque sunt (ut in ÅA. gregaria, radiata), eo angustiores asci. Porro in angiocarpis 
Lichenibus, ubi perithecio firmo pressio lateralis maxima fit, cylindrica forma normalis est. In Mycoporis 
denique plerisque, ubi epithecio firmissimo maxima pressio efficitur, asci infra medium latissimi sursum 
angustiores apice fere truncati sunt. 
