KONGL. SV. VET. AKADEMIENS HANDLINGAR. BAND. |Z7. N:o 6. 2! 
concolori vel epithecio sat crasso sordido pråedito, ad marginem cincto excipulo 
tenuissimo cinnabarino. Paraphyses solito magis distincte et regulares. Asci 60—70 u 
longi, circiter 30 u crassi; spore 18—24 u longe, 7—9 u crasse, e cuneiformi ovate, 
sepe demum infuscate, cellulis vulgo 5 vel 4, rarius 3, 2, 6, 7, plerumque valde in2e- 
qualibus, raro (suprema divisa vel inferioribus confluentibus) subequalibus. J hyme- 
nium cerulescit, dein vinose vel violacee obscurascit; asci leviter violascunt. KOH 
grana cinnabarina aut violacea, in excipulo frequentia, in hymenio et hypothecio sparsa, 
in thallo rara, solvuntur obscure violaceo colore; reliquum hymenium et hypothecium 
leviter vel levissime violascunt. 
Spermogonia rarissima minutissima, spermatiis rectis gracillimis circiter 4 u longis. 
Hab. Planta meridionalis, in cetera Europa frequens, in Scandinavia perrara (ad cory- 
lum, carpinum, fagum). Lecta est in Dania: ad Skarrit Sö (GRÖNLUND) et 
Kongens Möller (D. Bot. Tidskr. 1872) Sjellandize, Nyborg Fyonie (Br. et RosTrR. 
1. c.); in Suecia: olim a LJUNGSTEDT ex Scania reportata (locum specialem ne- 
scimus), Myrsö Gotlandi&e (LAURER); in Norvegia, Findö (BLyTT). 
Obs. 1. Ad Weigelianum synonymum confirmandum heec ex descriptione 1. c. 
data sumimus: »crusta tenera albicans, in qua agmina tuberculosa, irregularia, asterisci- 
formia, ut Lichenis scripti varietatem crederes, nisi color contradiceret, qui rubens 
est .... cuivis (spherularum) suus cortex est letissime coccineus granulosus, qui ambit 
centrum sat latum albidum, sed tantum ob membranulam ad telx structuram acce- 
dentem, qua abrasa carbonarius pulvis copiosus apparet». OÖOptandum sane esset, ut 
omnia hodierna synonyma tam facile e deseriptionibus agnosci possent. 
Obs. 2. Maxime variabilem plantam ad maximum numerum varietatum propo- 
nendum locum dedisse, non est mirum. Harum chaos quum iis solum sit extricabile, 
guibus et in natura et in herbariis auctorum perscrutandi facultas erit, dispositionem 
formarum plane omisimus neque Secandinavicas formas certis varietatum nominibus 
ornare sumus ausi. Tantum monemus, formam Scanicam supra descriptam, utpote op- 
time evolutam et Sp. tumidulo ACE. omnino respondentem, pro &. tumidula esse salu- 
tandam. — Forma multis rationibus notabilis est var. concolor TURN. et Borr. (videtur 
eadem ac Con. affine Mass.), epithecio et excipulo obscure fuscis, granis coloratis raris, 
ideoque nec thallo nec apotheciis in rubicundum vergentibus. Transitum monstrat in 
sequentem sectionem et Huarthoniam. 
Obs. 3. Verisimiliter hujus forma (vel spec. maxime affinis) est Con. albellum Zw. 
exs. 358 (18602), Arth. stellaris KremerrE. Lich. F1. Bayerns p. 296 (1861). KOH non 
tingitur; apothecia tenerrime lirelleformia substellato-aggregata, fuscoatra, sepe albido- 
pruinosa habitum sat distinetum elegantem efficiunt. Ceterum omnino fere congruit. 
Lecta ad abietem in Germania australi. 
