24 S. ALMQUIST, MONOGRAPHIA ARTHONIARUM SCANDINAVIZE. 
visa, tamen pro certissimo habemus, eam (ut jam Nyr. affirmat Arth. p. 90) formam saxicolam 
esse Årth. impolitee. Descriptiones enim Mass. et KörB. preter consuetudinem satis bone, ut 
determinationem certam concedant. — At Årth. decussata EFw. Bot. Zeit. 1850 p. 570 (spec. 
orig., Fw. herb. 182 a, vidimus), Pachn. KörB.S. L. G. p. 297, Par. p. 273, P.? Endlicheri") 
Mass. exs. 123, Zw. exs. 10 ÅA, B, RAB. exs. 725, in rupibus Germanie et Italize paucis locis 
inventa, quam cum precedenti identicam censet KörB. in Par., longe distat, ut fabrica 
thalli mox demonstrat. Jam externa nota facile dignoscitur, lineis scilicet nigris thal- 
lum decussantibus (fere utin Op. zonata), maxime autem interna structura differt. Hyphe 
enim crassissime et laxissime, monilia gonidiorum omnino dissoluta; gonidia plerum- 
que solitaria, magna, inflata, fere rotunda. J nullam reactionem efficit, ne KOH quidem 
antea adhibito. Nulli igitur Arthonice videtur affinis, contra a Schismat. abietino non 
nisi gonidiis minoribus et hyphis laxioribus diversa. Sit ergo huic vicina; certum judi- 
cium proferre difficile est, apotheciis nondum inventis. Planta enim fructifera, apo- 
theciis P. lobate similis, quam Körs. in Par. commemorat, hujus loei vix potest esse, 
sed ipsam »P. lobatam» sistere videtur. Tubercula minuta nigra semper frequentia, 
que pro apotheciis habuit FLoTow, vix quidquam ad fructifieationem pertinent; omnino 
thalli habent structuram, excepto, quod et hyphe et gonidia obscure sunt colorata. — 
Lecidea Stenhammeri FR. S. Veg. Sc. p. 115 (nomen), Lecanactis ARN. F1. 1871 p. 196, quam 
»statum sterilem AÅrth. lobulatce» credit Nyr. F1. 1873 p. 200, »P. decussatce» sit affinis. 
Saltem ÅRN. exs. 560 quoad internam structuram omnino congruit, externa autem facies 
(thallus ambitu pulchre effiguratus) distinetam indicat speciem, ad Arthonias certe non 
pertinentem. Ab »Arth. lobata» igitur longe distat. 
Obs. 4. Ad hanc vel sequentem speciem ut forma sterilis degenerata vulgo 
(ex. gr. FR. L. E. p. 183, ScHzRr. Spic. p. 245) ducitur Spiloma decolorans Auct.”) LIcH. 
Suec. 183, FL. exs. 122 b, thallo sat crasso albido, nee KOH nec CaO,Cl, tincto, efflo- 
rescentiis pulveraceis fuscidulis dense obsito. Interna structura exhibet hyphas laxas, 
sat crassas, demum in massam gelatinosam, KOH et J intense cerulescentem concre- 
scentes gonidiaque sat magna, in monilia brevia concatenata, KOH et J non tincta. 
Itaque neque in Å. impolitam neque A. byssaceam bene quadrat. Sed etiam alias externa 
facie similes omnino autem alienas formas s. n. Sp. decolorantis amplecti videntur auctores. 
Talem vidimus a STENHAMMAR ad Häradshammar Östrogothia lectam, hyphis crassis 
laxis, KOH et J non tinctis, gonidiis parvis, in monilia longa concatenatis, KOH et J 
obscure violascentibus. Que quam omnino similia sunt in Opegr. abietina, ab hac ori- 
ginem ducere videtur. — H& due forme precique memorabiles, utpote status soredii- 
feros Sclerolichenum sistentes. Microscopico enim examine apparet, pulverem efflore- 
scentem effici ex corporibus coacervatis subglobosis, a thallo cetero liberis, constan- 
tibus ex gonidio centrali (thalli gonidiis majore) solitario et hyphis crassis obscuris 
illud arcte ineludentibus. 
1) Opegrapha Endlicheri GARrRov. Lichenothec. Ital. Dec. 1 n:o 2 ScHEr. Enumer. p. 158 sec. Mass. Exs. 
composita est ex thallo hujus et apotheciis Op. saxicolce. 
2) Num huc vere pertineat primarium Sp. decolorans TURN. et Borr. E. B. 2399, dubium videtur; nec 
descriptio nec figura bene convenit. 
