37 



nomen, is veel, wat vroeger duister was in de leefwijze 

 der plantenparasieten , opgehelderd. Brefeld paste haar 

 toe op de brandzwammen, en na jarenlang experimen- 

 teeren gelukte het hem van bijna al deze vroeger als 

 obligate parasieten beschouwde schimmels een saprophy- 

 tisch levende bijfructificatie te ontdekken, welke juist voor 

 het nemen van infectieproeven groote beteekenis heeft. 

 De waarneming dat deze bijvorm bij enkele soorten ont- 

 breekt, en wel bij den stuif brand van gerst en van tarwe 

 (Ustilago nuda en U.tritici) bracht hem tot de ontdekking 

 der bloeminfectie (1905), een ontdekking waartoe ongeveer 

 gelijktijdig andere onderzoekers in Duitschland, Amerika 

 en Japan langs anderen weg kwamen. 



Onafhankelijk van deze studiën zijn de methoden van 

 de behandeling van het zaad met bestrijdingsmiddelen tot 

 stand gekomen. Pr e vost (1807) en Kühn (1858) 

 werkten een methode uit, waardoor de sporen van Tilletia 

 tritici, die buiten op de tarwe zitten, tot op de laatste 

 worden gedood. Onze landbouwers volgen hun methode, 

 die bestaat in weeken van het graan in verdunde koper- 

 vitriooloplossing, niet. Zij bevochtigen het graan met 

 een zeer geringe hoeveelheid eener vrij geconcentreerde 

 oplossing van dit zout. Oortwijn Botjes heeft door 

 nauwkeurige proeven aangetoond , dat deze methode minder 

 gevaar voor de kiem oplevert. Wij zien hier het merk- 

 waardige verschijnsel, dat, naarmate men de oplossing 

 door watertoevoeging verdunt, de schadelijkheid toeneemt. 

 Dit is toe te schrijven aan de zeer intensieve bevochtiging 

 van de korrels, waarbij het koper vitriool dieper indringt, 

 dan voor het dooden van brandsporen noodig is. 



Lang voordat Brefeld uit zijn ontdekking meende te 

 kunnen afleiden, dat de stuifbrand met zijn inwendig in 

 de kiem levend mycelium niet door zaadbehandeling kan 

 worden gedood, had reeds de Deen Jensen het tegen- 

 deel bewezen. B r e f e 1 d's opvatting zou juist geweest 



