48 ■ 



mans en zoo vele anderen). Daarin kwam een eerste 

 verandering na de invoering van de wet op het Middelbaar 

 Onderwijs. Er waren leeraren in plant- en dierkunde 

 noodig, later ook op de gymnasia, en ten gevolge daarvan 

 gingen al meer en meer studenten zich toeleggen op de 

 studie der biologie. Toch moet erkend worden, dat de 

 flnancieele positie van die leeraren niet zoodanig w^as — en 

 nog altijd niet is — dat hierdoor een sterke aandrang zou 

 ontstaan om plant- en dierkunde te gaan studeeren; boven- 

 dien niet iedereen voelt neiging zich aan het onderwijs 

 te gaan wijden. 



Dat in dezen toestand een groote verandering gekomen 

 is, hebben wij te danken aan het bezit van onze koloniën. 

 Ten deele hebben de tijdsomstandigheden er toe geleid, 

 dat men daar de voorlichting van botanici is gaan inroepen, 

 maar toch zou het zeker wel niet zoo gegaan zijn als nu, 

 wanneer niet één man zijn organisatorisch talent aan deze 

 zaak gegeven had. Ik behoef in deze omgeving wel 

 niet den naam van Melchior Treub te noemen als 

 van den man, aan wiens nagedachtenis de Nederlandsche 

 botanische wetenschap zoo buitengewoen veel dank ver- 

 schuldigd is. 



Het is bekend genoeg en ook herhaaldelijk gezegd, dat 

 Treub bij zijn komst te Buitenzorg in 1880 als weten- 

 schappelijk man volkomen geïsoleerd stond, terwijl bij zijn 

 heengaan tientallen van natuuronderzoekers aldaar konden 

 getuigen omtrent hetgeen door hem werd tot stand ge- 

 bracht. Trouwens men kan hetzelfde zien , wanneer men 

 de ledenlijsten onzer Vereeniging van de jaren 1880 en 

 1914 met elkaar vergelijkt. In 1880 op een totaal van 

 41 leden geen enkele, die in onze koloniën verblijf hield; 

 pas tegen het einde van dat jaar kwam Treub te 

 Buitenzorg. In 1914 waren deze cijfers 224 voor het 

 totale aantal, waarvan 50 in onze koloniën, en orfder 

 degenen, die thans in Nederland wonen, tel ik er nog 27, 



