60 



door een kweekproef met Rumex domesticus. In het voor- 

 jaar van 1913 kreeg ik van den heer Henrard zaad 

 van een plant van deze soort, door hem wild bij Am- 

 sterdam gevonden. Hetzelfde voorjaar nog zaaide ik vrij 

 veel zaden, en al aan de jonge planten merkte ik op, hoe 

 er verscheidene waren, die flinker groeiden dan de anderen 

 en hoe er onder waren met dieper hartvormige bladeren. 

 In het voorjaar van 1914 kon ik door plaatsgebrek maar 

 vijf planten van het zaaisel uitplanten en ik koos uit de 

 vele wortels, die toen nagenoeg geen blad hadden, twee 

 groote en drie kleine om zooveel mogelijk partij te trekken 

 van de geziene verschillen. Al heel gauw bleek, hoe de 

 twee groote bijzonder snel groeiden, zoodat ze de andere 

 drie bijna onder hun bladrozetten verborgen. Verder, dat 

 de drie verdrukte planten niets anders dan gewone Rumex 

 domesticus waren, terwijl de twee groote planten van 

 hen en ook onderling verschilden. 



De eene kreeg bij het ontwikkelen van de rozet hoe 

 langer hoe meer gelijkenis met Rumex obtusifolius , zoodat 

 ik, toen de stengel begon te ontwikkelen, vreesde dat er 

 zaad van Rumex obtusifolius tusschen dat van Rumex 

 domesticus geraakt was. De dunheid der bladeren, een 

 kenmerk van Rumex domesticus, deed mij vermoeden, 

 dat ik hier een bastaard kweekte, die ontstaan was 

 door bestuiving van Rumex domesticus met Rumex 

 obtusifolius. Dan zou de plant bijna of geheel onvrucht- 

 baar moeten blijken en de weinige bloemdekken, die ge- 

 heel ontwikkelden, zouden moeten zijn getand en voorzien 

 van één knobbel, terwijl de trossen na den bloei rood 

 moesten aanloopen; in aanmerking genomen, dat de vader- 

 plant waarschijnlijk zou zijn de meest algemeene ondersoort 

 van Rumex obtusifolius met één knobbel en groote tanden 

 aan het bloemdek en bij rijpheid roodachtige trossen. 

 Deze verwachting is geheel juist gebleken en ik vertoon 

 u hier takken van dezen gekweekten bastaard. 



