63 



we de knoppen welke begonnen te kleuren 's avonds met 

 dun looddraad stijf dichtbonden, en dat we altijd alle 

 manlijke knoppen verwijderden. Het resultaat was ver- 

 schillend al naar de individueele planten. Sommige planten 

 zetten geen vrucht van onbestoven bloemen. Andere 

 maakten looze, parthenocarpische vruchten, en eindelijk 

 waren er bastaardplanten, die uit onbestoven bloemen goede 

 vruchten met goede kiembare zaden voortbrachten. 



Het volgende jaar, 1914, zaaiden we enkele partijtjes 

 van dit onbestoven zaad uit, om te zien of we met par- 

 thenogenese of met apogamie te doen hadden gehad. Uit 

 de afbeeldingen van vruchten, waarvan elke vrucht een 

 plant voorstelt, is te zien, hoe we hier een geval van 

 parthenogenese hadden. Verre van de moederplant te 

 reproduceeren, zoo dat alle zaailingen uit onbestoven zaad 

 van een bastaardplant aan de moeder, en ook onderling 

 gelijk zouden zijn, waren de zaailingen altijd buitengewoon 

 verschillend. De bastaard van een rondvruchtige, groene 

 soort van naakte zaden, met een langwerpige witte soort 

 met bekleede zaden gaf uit onbestoven zaad een tweede 

 generatie, waarin planten met groene en witte, langwerpige, 

 ronde, eivormige vruchten voorkwamen, sommige met 

 bekleede zaden, andere met naakte. 



Bij planten hebben we dus, evenals bij dieren, beide 

 zaken, parthenogenese en apogamie. Daar in het geval 

 van de kalabassen elk van de planten van het vorig jaar 

 voortkwam uit een enkele kiemcel, een enkele gameet, is 

 er geen sprake van heterozygotie, van onzuiverheid. Elk 

 van die planten moet zuiver zijn voor alle aanwezige 

 „genen" en dus moet elk van die planten uit zelf bestoven 

 of uit onbestoven zaad ook alleen dochterplanten geven 

 welke in alle opzichten aan de moederplant gelijk zijn. 



Zooals men weet is tegenwoordig in de Genetica een 

 van de meest omstreden cardinale punten, de vraag of de 

 genen, de vererfde ontwikkelingsfactoren al dan niet variabel 



