64 



zijn. Wij meenen van niet (Shull, Johannsen, ik) 

 anderen, zooals Castle en Morgan meenen van wel. 

 Wanneer het waar is dat de „genen" elk op zich zelf 

 onveranderlijk zijn, en niet in verschillende toestanden 

 kunnen verkeeren, dan moet selectie ook alleen resultaat 

 kunnen hebben in een genotypisch niet zuivere groep 

 dieren en planten, en dan moet vererf bare variatie synoniem 

 zijn met genotypische onzuiverheid. Dan moet een groep 

 dieren of planten, die alle genotypisch gelijk zijn, en alle 

 zuiver voor al hun genen, o veranderlijk zijn, invariabel, 

 zoolang die groep zuiver kan worden gehouden, en niet 

 te beinvloeden door selectie. 



In de praktijk is de groote moeilijkheid gelegen in het 

 verkrijgen van zulke groepen. Het is gemakkelijk te spreken 

 over „zuivere lijnen" maar het is moeilijk om ze te 

 verkrijgen. Een zuivere lijn, volgens de definitie van 

 Johannsen, is een groep planten welke alle afstammen 

 van een enkele, welke zuiver was voor alle aanwezige 

 genen. Het is ontoelaatbaar den term te misbruiken voor 

 een groep planten die een aantal generaties is ingeteeld. 

 We weten nu voldoende uit het werk van de Vries 

 met Oenotheras, dat het feit, dat een familie van planten 

 zuiver vererft, geen bewijs is voor genotypische zuiverheid. 

 En dus mogen we niet van mutatie spreken, zoolang we 

 niet weten of de groep planten of dieren waarom het 

 gaat, zuiver was voor de genen in kwestie, en wanneer 

 in zulk een groep selectie blijvend resultaat heeft, mogen 

 we daarin hier het bewijs zien voor een verandering van 

 de genen zelf. 



Nu het echter mogelijk blijkt, dat echte kiemcellen, 

 echte gameten, ook bij planten zich zonder bevruchting 

 kunnen ontwikkelen, nu weten we dat planten welke 

 genotypisch geheel zuiver zijn, niet slechts hypothetisch 

 mogelijk zijn, maar dat ze kunnen worden gemaakt zonder 

 veel moeite. Wanneer in zulk een echte zuivere lijn spontaan 



