70 



keiijk gesloten schee ontstaat. De ontwikkeling en de 

 beteekenis dezer eigenaardige spleetvorming, op de plaats 

 waar anders alle bladsteelen en scheeden het dikste zijn, 

 heeft spreker onderzocht aan uit Egypte afkomstig mate- 

 riaal van een soort Doempalm, Hyphaene, 



Het bleek daarbij allereerst, dat de plaats waar deze 

 spleet zal optreden in de jonge bladschee reeds door een 

 geringer aantal fibrovasaalstrengen met een eenigszins 

 afwijkenden bouw van te voren is bepaald; verder bleek 

 dat de spleet aan de stevigheid van bevestiging van het 

 blad geenerlei afbreuk doet. 



Aangezien te verwachten was, dat een zoo verspreide 

 en constante inrichting voor de plant nuttig zou zijn, heeft 

 spreker getracht dat nut op te sporen, en hij kon inderdaad 

 aantoonen, dat de spleet beschouwd kan worden als een 

 aanpassing aan de langdurige primaire diktegroei van den 

 stam. Het wordt nl. op deze wijze mogelijk, dat de bovenste 

 helft van de bladschee vroegtijdig geheel verhardt, waar- 

 door het groote blad stevig kan worden gedragen, terwijl 

 de onderste helft van de bladschee, die binnen de oudere 

 scheeden beklemd zit, en waaraan uit mechanisch oogpunt 

 veel geringere eischen worden gesteld, de diktegroei van 

 den stam blijft volgen en in verband daarmee weeker en 

 zwakker blijft. 



Eindelijk doet Dr. Z. Kamerling een mededeeling 

 over eenige vergelijkende verdampingsproeven die door 

 hem in Brazilië genomen werden en over eenige onder- 

 zoekingen die zich daarbij aangesloten hebben. 



Het onderzoek had in hoofdzaak betrekking op het 

 waterverbruik van twee planten die men op dorre stand- 

 plaatsen in de Braziliaansche duinformatie aantreft, Four- 

 cvoya gigantea en Bromelia Karatas. 



Bij een eerste proefreeks werd gedurende bijna drie 

 maanden de verdamping nagegaan van twee in potten 

 gekweekte proefplanten, die gedurende al dien tijd geen 



