71 



water kregen. Na afloop van de proef waren van beide 

 planten de jonge bladeren nog volkomen frisch, ongetwijfeld 

 zouden beide planten het nog minstens drie maanden zonder 

 nieuwen watertoevoer hebben kunnen uithouden. In de 

 loop van deze kunstmatige droogteperiode verminderde 

 de oorspronkelijk reeds zeer geringe verdamping slechts 

 betrekkelijk weinig, de hoeveelheid water die per etmaal 

 afgegeven werd was in de laatste helft van deze droge tijd 

 niet veel geringer dan in de eerste helft. 



Bij deze eerste proefreeks, waarbij de proefplanten helder 

 verlicht waren maar niet direkt door de zon beschenen 

 werden, gedroegen beide onderzochte soorten zich op 

 ongeveer overeenkomstige wijze. Bij een andere proefreeks, 

 waarbij de invloed van bestraling op de verdamping 

 nagegaan werd, vertoonden beide soorten een opmerkelijk 

 verschil. Terwijl de verdamping van Fourcroya bij felle 

 bestraling door de zon sterk toeneemt, en onder die 

 omstandigheden soms meer dan twintig maal zoo sterk 

 blijkt te zijn als buiten de zon, neemt de verdamping van 

 Bromelia bij bestraling slechts weinig toe en bedraagt in 

 de felle zon hoogstens drie tot viermaal zooveel als buiten 

 de zon. Blijkbaar gaan de huidmondjes van Fourcroya 

 in het felle licht wijd open terwijl de openingswijdte van 

 die der Bromelia ternauwernood verandert. Bij micros- 

 kopisch onderzoek blijkt deze tegenstelling op verschillen 

 in de bouw der huidmondjes te berusten. Deze zijn bij 

 Fourcroya zoodanig geconstrueerd dat de spleet zich 

 gemakkelijk verwijden en vernauwen kan, bij B:ormlia en 

 bij vele andere Bromeliaceeën zijn de huidmondjes zoodanig 

 gebouwd dat de wijdte van de spleet bijna onveranderlijk is. 



Het medegedeelde werd met een paar graphische voor- 

 stellingen, schetsteekeningen van verschillende Bromeliaceeën 

 en teekeningen van de microscopische bouw der huid- 

 mondjes toegelicht. 



