87 



grootendeels onder den bodem leefde. De vorige jaargang 

 was nog zeer goed bewaard en daaruit staken, als 't ware 

 op stelten staande, de spruiten van dit jaar en de bloei- 

 stengels. Die bloeistengels zijn geheel normaal en gelijk 

 aan die van Corynephorus canescens planten in de heide. 

 Maar die stelten der spruiten zijn abnormaal. Zij ontstaan 

 door het uitgroeien der onderste internodiën die bij de 

 zelfde planten in de heide niét uitgroeien. Bij planten in 

 de heide wordt een Corynephorus canescens pruikje dus 

 steeds dikker; in het zand daarentegen groeien de generaties 

 waaiervormig uit elkaar de hoogte in. Op die wijze kan 

 de plant het uithouden; de ditjarige spruiten zijn ook 

 thans weer zoo goed als geheel ondergestoven; maar de 

 plant heeft voedsel genoeg gemaakt om het volgend jaar 

 van onder het zand uit, bloeistengels en nieuwe gesteelde 

 spruiten te produceeren. 



Bij voorzichtig uitgraven en uitpraepareeren vindt men 

 soms 4 generaties aaneenzitten. En aan zoo'n historische 

 plant ziet men tevens de mate van opstuiving die op die 

 plek heeft plaats gehad. Waar Corynephorus canescens 

 groeien blijft is die gering; waar zij sterk is, gaat Coryne- 

 phorus canescens te gronde. Men vindt haar dan ook in 

 de vlakte tusschen de heuvels. Ook treedt ze dadelijk weer 

 op waar heuvelkanten voldoende zijn vastgelegd (b.v. door 

 helm) en het rustig is. 



In plaats van opstuiving kan er ook uitstuiving plaats 

 hebben; dan doet de plant precies het omgekeerde; de 

 scheuten groeien zoo dicht mogelijk in en tusschen elkaar; 

 ja dit geschiedt ten slotte zelfs aan de onderzijde der plant; 

 dan ontstaat een kegelvormig lichaam, bestaande uit straals- 

 wijze uitstaande scheuten, boven den bodem wiegelende 

 aan de dunne vezelige wortels waarmede het nog in den 

 grond vastzit; breken deze eindelijk door, dan zal de plant 

 als een steppenlooper door den wind worden heen en 

 weer gevoerd. 



