93 



hoogen, geheel met helm bezetten heuvel te krijgen. De 

 vertikale scheuten zullen dan sterk doorgroeien, zich ver- 

 takken, uit de uitloopers ontstaan ook vertikale, zich 

 vertakkende scheuten; en daar zij medegroeien met den 

 diameter van den heuvel, kunnen ze steeds de nieuwe 

 buitenkant van den heuvel met vertikale scheuten door- 

 groeien. Ook vertakken zij zich herhaaldelijk horizontaal; en 

 men kan aannemen dat er binnen den heuvel ook nieuwe 

 uitloopers nu en dan ontstaan. Maar de vorming van uit- 

 loopers is zeker veel minder sterk dan bij Elymus arenavius. 



Groeit een uitlooper, die aan de oorspronkelijke moeder- 

 helmpruik ontsprong, harder dan de diameter van den voet 

 van den heuvel, dan groeit hij in de vlakte verder en 

 vormt dan dikwijls rijen van vertikale scheuten ; op andere 

 plaatsen vormt hij slechts een enkele scheut die men geheel 

 zelfstandig zou wanen in de vlakte te staan. Soms groeit 

 zoo'n uitlooper of zijtak van een uitlooper langzaam schuin 

 naar beneden; hij schijnt het niet te merken en gaat ten 

 slotte dood. Men vindt er zelfs die vertikaal naar beneden 

 groeien. En ook een door toevallige omstandigheid geknikte 

 jonge stengel groeit een eind kalm door totdat de top 

 doodgaat. Een uitlooper die naar binnen een duin groeiende 

 gevonden werd, een paar meter lang, was natuurlijk ook 

 ten doode gedoemd. 



De beworteling van Ammophila arenaria is zeer sterk; 

 aan de vertikale stengels loopen zij horizontaal, aan de 

 horizontale zijn zij ook loodrecht op den stengel gericht, 

 en voor een deel vertikaal. Door mij werd (in Juni) een 

 hörizoniale stengel vrijgemaakt van 1,50 M, een vertikale 

 van 0,45 M. 



Bij deze mededeeling werden de desbetreffende planten 

 en plantendeelen rondgegeven. 



J. VALCKENIER SURINGAR. 



