98 



als var. gracilipes beschreven. Zij bezit niet de stijve 

 harde habitus van de soort en verschilt o. a. door zijn 

 lange dunne slappe en rechtop-afstaande houwen. Deze 

 variëteit is in 1912 door mij aan den Rijnoever bij Arnhem 

 gevonden. Ter vergelijking toon ik een paar typische 

 E. tepandum exemplaren van Arnhem en Gorinchem. 

 Vooral de Gorinchemsche planten zijn zeer forsch en vallen 

 op door hunne breede bladen. 



Een voor ons land altijd nog twijfelachtige plant is de 

 Erysimum hietaciifoliüm L. var. virgatum R o t h. Het als 

 zoodanig gedetermineerde exemplaar behoort echter volgens 

 Th el lung tot de subspecies strictum Fl. Wett. Vroeger 

 is door mij melding gemaakt van 't vinden van Alyssum 

 minimum Will dn (non L.) bij Nijmegen in 1910. In 

 1913 is dezelfde plant in groote hoeveelheid bij Gorinchem 

 door mij en later ook met den Heer K 1 o o s gevonden. 

 De determinatie is volgens T h e 1 1 u n g juist, doch daar 

 Linné een A. minimum heeft onderscheiden die geldig 

 is, moet de plant anders heeten, en is ze door S t a p f 

 A. desertorum genoemd, als hoedanig zij voortaan zal 

 worden genoemd. 



In 1913 trof ik een zeer groote vegetatie van Eruca 

 aan bij Gorinchem. Het rijkelijke materiaal daarvan is door 

 T h e 1 1 u n g onderzocht en daarbij is gebleken dat bijna 

 alles tot een andere soort de E. cappadocica Reuter 

 behoort. De eerst gevonden exemplaren, ook die van den 

 Heer K 1 o o s, zijn bij gebrek aan voldoend ontwikkelde 

 vruchten niet geheel zeker, doch de later verzamelde bleken 

 goed te zijn. Merkwaardigerwijze was er bij de verzamelde 

 planten slechts één plant van E. sativa Mill en wel de 

 var. glabrescens Jordan. Alle andere planten en ook alle 

 exemplaren van Amsterdam in 1909 door mij en door 

 G. H. H. Zandvoort verzameld, bleken E. cappadocica 

 te zijn. Op beide vindplaatsen zoowel de typische vorm 

 met geheel kale vruchten als de var. eriocarpa B o i s s. 



