99 



met stijfborstelig behaarde hauwen. De beide hier genoemde 

 soorten verschillen o. a. van elkaar door de anders ge- 

 vormde hauwen, terwijl E. cappadocica bijna tweemaal 

 grootere zaden heeft dan E. sativa. 



Vervolgens toon ik een nieuwe Brassica voor ons land, 

 n.l. de Brassica incana Döll, reeds in 1910 door mij 

 aan den Cruquiusweg bij Amsterdam gevonden. De Heer 

 Jansen die 't exemplaar heeft gezien meende met een 

 Rapistrum tugosum te doen te hebben, doch afgezien van 

 den anderen bladvorm blijken de vruchten op Brassica te 

 wijzen. Eigenaardig is bij deze Brassica dat de jonge 

 vruchten rolrond zijn doch bij rijpheid zich pas gaan 

 insnoeren. Door zijn aanliggende hauwen staat de plant 

 naast B. nigra. Dr. T h e 1 1 u n g determineerde de plant als 

 Brassica incana Döll forma subglabra ! De plant is ook 

 bij onze naburen zeldzaam en schijnt daar 't meest voor 

 te komen langs den Rijn ten noorden van Bazel. Als 

 hoofdschotel geef ik verder een groot aantal exemplaren 

 van 't geslacht Lepidium, waarbij ik allereerst wil wijzen 

 op de geheel andere habitus en kenmerken der ingevoerde 

 planten van Lepidium Draba. Dergelijke afwijkende 

 planten van Gorinchem behooren tot een geheel andere 

 ondersoort, n.l. de subspecies chalepense (L.) T h e 1 1. 

 Opvallend hierbij is de stevigheid der weinig getande 

 bladen en de bouw der pluim en hauwtjes. Ook de 

 Lepidium apetalum der Ned. flora is gebleken niet te 

 zijn de soort van W i 1 1 d e n o w uit Azië. Aan de hand 

 van materiaal uit verschillende deelen van ons land, 

 wil ik er op wijzen dat 't vrijwel zeker is dat de 

 echte Lepidium apetalum W i 1 1 d n bij ons steeds is 

 verwisseld met de er op gelijkende N.-Amerikaansche 

 L. densiflorum Schrader. In den Prod. Fl. Batava Vol. I 

 pars I pag. 168 worden als L. apetalum Will dn onder 

 no. 151 twee vindplaatsen genoemd, n.l. Arnhem: Rijn- 

 oever 1894 (Gr o 11) en Mestvaalt bij Moerdijk (1899) 



7* 



