Ill 



De vorige maal vertelde ik u, waarom ik Rumex palustris 

 niet voor een bastaard hield. Ik heb Rumex palustris 

 altijd gehouden voor een echte soort, niet door overgan- 

 gen of tusschenvormen met Rumex maritimus verbonden. 

 Wel heb ik al lang gezocht naar den bastaard tusschen 

 Rumex maritimus en Rumex palustris, die bij de groote 

 verwantschap van deze twee soorten natuurlijk te ver- 

 wachten is. Pas dezen zomer is het mij gelukt dien te 

 vinden. Eerst vond ik hem met den heer Henrard op 

 opgespoten grond tusschen Schiedam en Vlaardingen, 

 daarna op soortgelijken grond tusschen Rotterdam en 

 Schiedam, eerst met den heer de Mol, later met den 

 heer Henrard, later nog eens alleen. Ziehier takken 

 van dezen bastaard. Zoo in het herbarium lijkt de plant 

 het meest op Rumex maritimus, maar op de oorspron- 

 kelijke standplaats verschilde ze in het oog loopend van 

 deze soort en toonden het forschere en lossere uiterlijk, de 

 grootere bloemen en de minder rijkbloemige schijnkransen 

 duidelijk gelijkenis met Rumex palustris. Bovendien heeft 

 de plant voor het grootste deel looze bloemen, ondanks 

 de groote verwantschap der ouders. De loosheid der 

 trossen maakt, dat de plant in het herbarium wat op 

 Rumex Knafii lijkt. Het stuifmeel heb ik onder het micro- 

 scoop met dat der stamsoorten vergeleken. Het bevatte 

 weinig goede korrels; de meeste waren gedeukt of ineen- 

 geschrompeld, terwijl bij de stamsoorten bijna alle korrels 

 goed gevuld waren. 



De plant is nog pas tweemaal gevonden, beide keeren 

 in Zweden en wel door Nilsson in 1886 en door 

 Holmberg in 1906 en ze is nog niet benoemd. Daarom 

 wil ik haar hier benoemen en wel naar den heer Henrard, 

 niet alleen om onze persoonlijke vriendschap, maar vooral, 

 omdat hij meer dan iemand anders met mij de moeiten 

 van de i^umejc-jacht en het /?umex-onderzoek heeft gedeeld, 

 mij met raad en daad ter zijde heeft gestaan en mij aan- 



