116 



In het voorjaar van 1914 zaaide de heer Henrard 

 7 zaden van mijn bastaard van Ramex odontocarpas en 

 Rumex maritimus, dus van Rumex stenophylloides. Twee 

 van die zaden kiemden en gaven twee planten, die 

 in 1914 nog niet bloeiden. Ik zelf zaaide dien zomer 35 

 zaden van denzelfden bastaard en kreeg 17 jonge planten, 

 die sterk door zuringkevers werden aangevreten en den 

 winter niet doorstaan hebben. Van de 2 planten van den 

 heer Henrard heeft er in 1915 één gebloeid. Ziehier 

 een tak van deze plant. Wie zou hierin een nakomeUng 

 van genoemden bastaard zien? Wel is de plant weer 

 geheel of bijna geheel onvruchtbaar, maar de bloemdekken 

 zijn bijna ongetand, de trossen bijna onbebladerd. Is de 

 plant, wat onwaarschijnlijk is, door zelfbestuiving van den 

 bastaard ontstaan, dan leert ze ons, hoe onherkenbaar een 

 tweede generatie van een bastaard kan zijn. Is de plant, 

 wat waarschijnlijker is, door bestuiving met een der stam- 

 soorten of met een derde soort ontstaan, dan leert ze ons, 

 hoe onherkenbaar bastaarden van bastaarden kunnen zijn. 

 Het is trouwens volgens den tegenwoordigen stand der 

 erfelijkheidsleer te verwachten, dat deze bastaarden ook bij 

 zelfbestuiving niet een eenvormige nakomelingschap zullen 

 geven en dat dus ook drie- en viervoudige bastaarden van één 

 en dezelfde herkomst er heel verschillend zullen uitzien. 



Hiermee heb ik u in hoofdzaak laten zien, wat ik voor 

 de floristiek der i^umex-bastaarden belangrijk vond en 

 beveel ik deze weinig schoone, maar zoo vreemde en 

 leerzame planten in uw aller belangstelling aan. 



Ik heb gezegd. 



* * 

 * 



Den welwillenden lezer gelieve in de vorige jaargang van 

 dit tijdschrift op bladzijde 63 in den 7den regel van onderen 

 de woorden „In het midden latende" te vervangen door 

 „Onverschillig" en op bladzijde 62 het laatste woord van 

 den 15den regel van onderen „een" door „aan". 



