120 



materiaal de oorspronkelijke bladkleur meestal slechts 

 bezwaarlijk te gissen). 



2. zeer groote witte bloemen (nivea venis ecoloratis 

 vel violascentibus inconspicius, vel dilute violascentia vel 

 roseola, venis paulo distinctioribus) ; 



3. groote forsche planten; 



4. blaadjes der stengelbladen gesteeld, afzonderlijk afval- 

 lend, al of niet getand. 



5. Verdikte stampers. (Dit kenmerk heb ik aan levende 

 planten nog niet kunnen bestudeeren, aan het gedroogde 

 materiaal is het weinig duidelijk.) 



Ik heb nu al mijn materiaal op deze kenmerken onder- 

 zocht en daarvoor gebruik gemaakt van de volgende 

 notaties 

 AA = wit Aa = licht gekleurd aa = normaal donker 



gekleurd 

 BB = grootbloemig bb = kleinbloemig 



CC = forsche plant cc = kleine plant 



DD = gesteelde blaadjes dd = zittende blaadjes 



EE = getande blaadjes ee = gaafrandige blaadjes, 



zoodat dus aa, bb, cc, dd, ee de gewone Cardamine 

 pratensis voorstelt en AA, BB, CC, DD, (EE of ee) de 

 C» dentata van L i n d m a n. Op deze manier heb ik 

 tevens alle planten uit het Herbarium van de Ned. Bot. 

 Ver. behandeld. Ik vond niet minder dan 34 verschillende 

 combinaties in meerdere of mindere frequentie. Zuiver 

 witte exemplaren zijn zeer zeldzaam. Zij komen minstens 

 even vaak voor gecombineerd met de andere kenmerken 

 voor C. pratensis als met die van dentata. Het vaakst 

 komen de combinaties aa bb cc dd ee en Aa BB CC DD 

 ee voor. Slechts één witbloemig exemplaar van dentata 

 vond ik. De bijzondere nadruk die L i n d m a n herhaal- 

 delijk op dit kenmerk legt, is dus voor onze Nederlandsche 

 flora niet van toepassing. 



In verband met de algemeene habitus van de planten 



