148 



van P. Crus galli beschouwd en is in Europa tot het 

 Middellandsche Zeegebied beperkt (vgl. o.a. M u s c h 1 e r 

 Fl. of Egypt, waarin verscheidene variëteiten worden 

 beschreven). 



Phalaris. 



I, Hetzelfde verschijnsel, dat wij in 1911 bij Phalaris 

 intermedia waarnamen (Kruidk. Arch. 1912), zagen wij in 

 1915 aan Phalaris minor. Op aangevoerd zand te Amster- 

 dam troffen wij exemplaren dezer soort aan, die door haar 

 robuste groei met den naam minor spotten. Slecht enkele 

 hadden de normale hoogte en een aar pluim van l^/^- — 2 Va 

 cM.; de meeste waren veel grooter, hadden half liggende 

 aan de knoopen wortelende stengels, tot 1 M. lang, uit 

 alle oksels sterk vertakt met tot 6 cM. lange cylindrische 

 aarpluimen. Van de beide binnenste kelkkafjes bleek slechts 

 1 ontwikkeld te zijn, de 2e was óf in 't geheel niet óf 

 slechts als een rudimentair schubje te zien. De vleugels 

 der buitenste kafjes waren zeer weinig getand, zoodat de 

 aartjes, ook door hun grootte, sterk geleken op die van 

 Phalaris canariensis. Monstruositeiten waren er vele. De 

 aarpluim was bij eenige exemplaren sterk gelobd of ver- 

 takt (m. compositum) of in den oksel van een groot schut- 

 blad, had zich naast de normale aarpluim nog een tweede 

 ontwikkeld, die kleiner maar duidelijk gesteeld was. Wel- 

 licht zijn deze afwijkingen als een ziekteverschijnsel te 

 beschouwen, daar vele aartjes bezet waren met Claviceps- 

 sporangiën. 



II. In verband met de vele vondsten van Phalaris 

 brachystachys als adventief-plant nog het volgende: deze 

 soort onderscheidt zich slechts van Ph. canariensis door 

 het bijna ontbreken der bovenste kelkkafjes. Als nu, zooals 

 algemeen wordt aangenomen, Ph. canariensis een cultuur- 

 vorm van Ph. brachystachys is, waarom treft men dan 

 geen vormen aan, waarbij de relatieve lengte der kelkkafjes 



