153 



deze soort, dient uitgemaakt te worden, wat wij te ver- 

 staan hebben onder A. multiculmis Dum. 



In de Agrost. Belg. pag. 121 vinden wij als diagnose: 



Dense caespitosa, culmis simplicibus, panicula contracta, 

 floscuUs gluma brevioribus, supetiore stipitato. 



Daarbij is een teekening gevoegd, een eenigszins saam- 

 getrokken pluim voorstellend. Er is slechts 1 onderste 

 pluimtak, die niet bijzonder groot is, in geen geval grooter 

 dan de rest der pluim. Evenmin wordt de hoofdas op zij 

 gedrongen door een der zijtakken. Als van minder belang 

 voegt Dum or tier er bij: pedalis et ultra; folia, vaginae 

 culmique scarberrimi. Proxime accidit A. canescens Host. 



Vergelijken wij hiermede de Nederlandsche Flora's. In 

 het supplement op de Fl. B. S. schrijft van Hall: Aira 

 multiculmis Dum. schijnt mij niets anders te zijn dan een 

 groote vorm van Aira caryophyllacea. 



Oudemans is uitvoeriger. In zijn Flora van Nederland 

 vindt men: „exemplaren van A. caryophyllea, die veel 

 hooger opschieten dan 2 dM., ruwer bloem en stengels 

 en een grooten pluim hebben, welker bloemen ook wat 

 grooter (!) zijn dan bij den typischen vorm, worden als 

 var. multiculmis Dum. onderscheiden." 



In zijn Herbarium van Nederlandsche planten heeft hij 

 als No. 59 exemplaren dezer variëteit uitgegeven, ver- 

 zameld te Noordwijkerhout, langs beschaduwde zandwal- 

 ietjes en verzameld 20 Juni 1867. Deze exempl. tenminste 

 die in ons herbarium en in dat der N. B. V., zijn vrij 

 hoog (de hoogste halm 3: 40 cM.) en bovendien nog 

 jong, zoodat de pluim nauwelijks of nog niet geheel uit de 

 scheede is. Daardoor kan niet worden nagegaan of de 

 pluim ook na den bloeitijd saamgetrokken blijft. Overigens 

 gelijken de planten zeer veel op de afbeelding in Duraor- 

 tier. Ook hier meest één onderste pluimtak, die niet groot 

 is, veel kleiner dan de rest der pluim. Van grooter bloemen 

 dan bij het type kunnen wij niet veel bespeuren. 



