155 



Husnot noemt als afzonderlijke soort A. multiculmus 

 Dum. en als synoniem daarvan A. plesiantha Jord. 

 (zie verderop). Tiges ordinairement plus élevées que celles 

 de l'A. caryophyllea, atteignant jusqu'a 6 dM., fasciculées, 

 croissant et toufFes serrées; gaines des feuilles rudes. Pani- 

 cule oblongue a rameaux dresses et a la fin étales, pédi- 

 celles rapprochés en faisceaux au sommet des rameaux, 

 plus petits, 2Vo mM. oblongs ou ventrus a la base 

 (A. aggtegata T i m.) Fleurs entourées a la base de poils 

 courts, la supérieure brièvement pédicellée. 



In zijn tabel tot determinatie der soorten geeft Husnot: 

 aartjes van 2^1 o- — 3 mM, alleen-staand of 2 bijeen: 



A. caryophyllea. 

 „ „ 2 mM., in bundeltjes aan den top der takjes. 



A. multiculmis. 



Uit 't bovenstaande lijkt het ons zeer waarschijnlijk, dat 

 Husnot andere vormen op 't oog heeft, als door 

 Dumortier bedoeld zijn. Nog beter blijkt dit als wij 

 nalezen wat bovengenoemde auteurs hebben op te merken 

 omtrent de variëteiten p/es/an^/za Jord. endivaricata Pourr. 



Van den laatsten vorm geven A. en G. uitdrukkelijk 

 op, dat zij dien als overgang beschouwen naar hun ras: 

 multiculmis. Volgens hen is; „die Rispe breit, der unterste 

 Rispenast mit seinem grundstandigen Zweige so grosz 

 oder oft grosser (nicht langer) als der ganze Rest der Rispe 

 (vom nachsten Knoten aus gerechnet), daher die Rispen- 

 achse oft seitwarts gedrangt und deshalb knickig erscheinend. 



Dit is blijkbaar een geheel andere plant dan de var. 

 divaricata van Husnot en Rouy. Deze geven op: 



tiges ordinairement plus courtes, en touffes plus denses; 

 fleurs du type mais rameaux de la panicule plus amples, 

 a la fin divariqués. 



En nu de var. plesiantha Jord. Volgens A. en G. heeft 

 deze een eivormige tot bijna aarvormige pluim met aan- 

 liggende takken. Volgens Husnot is ze synoniem met 



