157 



die, waarbij de pluimtakken meer recht en aanliggend zijn. 

 Doch dat zijn ook de uitersten van een onafgebroken 

 reeks tusschenvormen. Zoo vindt men in de „Kicknia 

 Belgica" uitgegeven exemplaren van Aira multiculmis 

 Dumt., Zonhoven 1866, met de volgende opmerking: 

 „C'est M. Du Mortier qui Ie premier a eu l'idée de 

 démembrer XAira caryophyllea des auteurs, en créant 

 l'espèce que nous publions et dont les échantillons ont été 

 verifies par l'auteur. Cette espèce critique se distingue du 

 type par un mode particulier d'inflorescence et par la 

 fleur supérieure de chaque épillet, qui est stipitée et non 

 sessile. Cet auteur a abandonné plus tard sa creative car 

 dans son Floruia Belgica l'A. multiculmis devient une 

 variété du type." 



Wat ons betreft had hij nog wel verder kunnen gaan 

 en zelfs die variëteit kunnen loslaten daar de bovenge- 

 noemde exemplaren in niets afwijken van de gewone 

 A. caryophyllea. Alleen de jonge exempl. hebben een 

 saamgetrokken pluim. Dit is ook het geval bij de planten 

 uit het „Herbier des Plantes rares ou critiques de Belgique" 

 par H. V. Hurk (1863). 



Ten slotte meenen wij, dat de vormen van A. caryophyllea, 

 die in ons land voorkomen, alle behooren tot de 



var. genuina B r i q. : aartjes ± 3 mM., langwerpig, 

 meest iets van elkaar verwijderd. 



Hiervan zou men dan kunnen onderscheiden een 



fm. typica A. en G. : pluim pyramidaal, onderste pluim- 

 tak kleiner dan de rest der pluim. 



fm. divavicata A. en G.; pluimtakken hoekig heen en 

 weer gebogen en naar alle zijden uitstaand; de onderste 

 pluimtak even groot of grooter dan de rest der pluim, 

 die dikwijls op zijde gedrongen wordt. 



fm. plesiantha A. en G.: pluim smal met aanliggend- 

 opstijgende takken. 



fm. procumbens de Wever: plant een kleine zode 



