159 



in Augustus 1913 langs een zandweg te Oosterbeek enkele 

 exemplaren aan, die opvielen door de losse pluim, grooter 

 dan bij typische exemplaren en aan de basis gelobd en 

 onderbroken. Dergelijke laatbloeiende exemplaren vindt 

 men beschreven als /. aestevalis A. en G. Voor zoover 

 ons bekend, was in ons land de aandacht op dezen vorm 

 nog niet gevestigd. 



Dactylis* 



De pogingen om de vele vormen dezer „Gesammtart" 

 in ondersoorten te groepeeren zijn tot nog toe steeds 

 mislukt doordat zelfs de meest karakteristieke vormen door 

 overgangen verbonden zijn. Het gewone herbariummateriaal 

 is daartoe slecht te gebruiken. Van verschillende vind- 

 plaatsen is slechts 1 exemplaar aanwezig, dikwijls nog een 

 opvallend exemplaar, afwijkend van den daar ter plaatse 

 newonen vorm, terwijl deze laatste niet verzameld is, juist 

 omdat ze er algemeen is. Of men heeft typicCiie exem- 

 plaren uitgezocht, echter niet het type der vindplaats maar 

 dat van een wetenschappelijke afbeelding, die toch heel 

 goed naar het eerste het beste exemplaar geteekend kan 

 zijn. Wil men zulk een kwestie met behulp van herbarium- 

 materiaal oplossen, dan kan dit slechts gelukken, wanneer 

 men dit doel reeds bij het verzamelen voor oogen gehad 

 heeft. Ons materiaal is dan ook nog niet voldoende, om 

 met eenige kans van slagen een poging tot betere syste- 

 matische groepeering der vormen te wagen. Wij wilden 

 slechts de aandacht vestigen op een dergelijke groepeering 

 door E. Krause gegeven van de in den Elzas voorkomende 

 vormen en daaraan eenige opmerkingen vastknoopen. 



I. ciliatum. 



(= Dactylis ciliata DölL, Dact. glomerata [i hirta 

 M a r s s o n.) Dicht zodevormend. Bladscheeden door naar 

 boven gerichte haren of bultjes ruw. Pluimtakken meest 



