162 



D. Aschersoniana. Volgens hem behooren de oorspron- 

 kelijke tusschen Ensisheim en Pulversheim op een vochtige 

 plaats in 't bosch verzamelde exemplaren tot zijn onder- 

 soort lobatum evenals de plant uit de Berlijnsche omge- 

 ving (Finkenkrug bij Nauen), die algemeen als de echte 

 Aschersoniana geldt. Ons exemplaar uit Z. -Limburg heeft 

 het lichtgroene loof, de gladde scheeden, de weinig gekluwde 

 pluim, de pluimtakken met kleine gewrichten, de 6-bloemige 

 aartjes, de 3-nervige onderste en bovenste kelkkafjes, maar 

 volgens de Synopsis moet D. Aschersoniana een kruipende 

 wortelstok bezitten met tot 10 cM. lange uitloopers. En 

 die bezitten onze exemplaren niet. Alle andere exemplaren, 

 ons als D. Aschersoniana uit Z. -Limburg gezonden planten, 

 waren echte lobatum of overgangsvormen. [Ook Hack el 

 twijfelt aan D. Aschersoniana als soort: hij houdt ze 

 hoogstens voor een variëteit, vgl. Kneucker Gr. Exsicc. 

 No, 901]. 



Of nu Krause met bovengenoemde „ondersoorten" 

 het bij 't rechte eind heeft, of dat het beter is de indeeling 

 van Ascherson en Graebner te volgen, waarbij hun 

 var. pendula D u m o r t. en bovengenoemde lobatum, hun 

 var. ciliata P e t e r m. en bovengenoemde ciliatum elkaar 

 ten naastenbij dekken, wagen wij niet te beslissen. Mis- 

 schien is 't door cultuur uit te maken. Historische gegevens 

 zijn er weinig. Alleen schenen 300 jaren geleden de beide 

 ondersoorten gemakkelijker onderscheiden te kunnen wor- 

 den ^) (vgl. B a u h i n's Catalogus pag. 6). 



In aansluiting met Kruidkundig Archief 1912 vermelden 

 wij nog, dat de aldaar genoemde multiflora Beek sinds 

 dien bekend is van Gotinchem (H e n r a r d) en Wormer- 

 veer (J. en W.). 



^) Een dergelijk voorbeeld hebben wij in Phleum prafense en Phl. 

 nodosum van Linnaeus. Wat wij tegenwoordig zoo noemen zijn meestal 

 niet de planten, die Linnaeus bedoeld heeft maar tusschenvormen of 

 bastaarden (?). 



