165 



• 



1**. bladen iets vleezig, naar binnen omgekruld, met een 

 uitpuilende hoofdnerf. 



2". Stengels over de geheele lengte fijn gestreept, aan 

 den top niet hoekig. 



3^. Aartjes groot, losbloemig, kroonkafjes lang genaaid 

 (IV2 X zoo lang als het kaf je). 



Hij wijst er op dat vele exemplaren door anderen als 

 Festuca dunuscula bestempeld, niets zijn dan vormen van 

 F. rubra, waarbij tevens de onstandvastigheid van het 

 bladkenmerk ter sprake komt. Bovendien moet volgens 

 hem F. duriuscula geen uitloopers bezitten. Hieraan her- 

 kennen wij, dat Oudemans inderdaad de bovengenoemde 

 F. ovina var. duriuscula K o c h bedoeld heeft. Vreemd 

 is, dat hij in zijn Herb, van Ned. Planten als No. 1008 

 een F. duriuscula uitgeeft, gevonden te Amsterdam, die 

 o. i. beslist tot F. rubra behoort, daar ze wel uitloopers 

 bezit. Van K o k-A n k e r s m i t daarentegen bezitten wij 

 exemplaren, die niets anders zijn dan vrij robuste vormen 

 van F. rubra met saamgevouwen, dikke onderste bladen 

 en dus overeenkomen met bovengenoemde Festuca rubra 

 var. duriuscula Gaud. Was er dus vroeger al verwarring, 

 het behouden dezer twee namen op de wijze zooals A. 

 en G. dat doen mag geoorloofd wezen, veel navolging 

 schijnt ze niet gevonden te hebben. Algemeen beschouwt 

 men de vroegere F. duriuscula nu als jF. ovina var. 

 duriuscula Koch: „laminae subjunceae v. junceae, 0,7 — 1,0 

 mm. diam. et ultra, 3-costatae, 7 — 9 nervis, haud pruinosae." 



Slecht R o u y, Flore de France, houdt de traditie van 

 Grenier et Godron hoog en geeft F. duriuscula L. 

 als afzonderlijke soort op. „qui diffère du F. ovina L. par 

 les caractères suivants; tiges striées; feuilles raides ou 

 jonciformes, de Vio — ^ mM., carénées, comprimées latéra- 

 lement, non sillonées (de même obtuses) : épillets ordinaire- 

 ment plus grands et port plus robuste," 



Opgevat als vorm van F. ovina schijnt ze in ons land 



