166 



zeldzaam te zijn. Wij vonden ze Juli 1913 op de heide bij 

 Heelsum en zonder ter controle een exemplaar aan Prof. 

 E. H a c k e 1, die onze determinatie bevestigde en ze her- 

 kende als de vorm genuina der genoemde variëteit. 



Algemeener is de bovengenoemde Festuca rubra var. 

 duriuscula Gaud. Ze is grauwgroen van kleur, heeft ver 

 kruipende uitloopers, dikke stijve onderste bladen, een 

 meest groote losse pluim met groote 9 — 10 mM. lange 

 kale aartjes, die dikwijls rood zijn aangeloopen. Om verwar- 

 ring te voorkomen, is het, dunkt ons, wenschelijk haar 

 voortaan te noemen Festuca rubra var. juncea Hack. 

 Hiertoe behoort ook het meerendeel der in het Vereeni- 

 gingsherbarium aanwezige materiaal voorzooverre dat deter- 

 mineerbaar is, daar veel losse stengels aanwezig zijn. 



Festuca rubra L commutata Gaud» 



Bij F. duriuscula wezen wij er reeds op hoe noodzakelijk 

 het is de vormen van deze en verwante Fesfuca-soorten 

 volledig uit te graven. Dit is niet altijd geschied, vandaar 

 dat niet na te gaan is, hoe het in ons land staat met de 

 verspreiding van bovengenoemde variëteit van F. rubra. 

 Men vindt deze in Aschs. en Graebner's Synopsis 

 op pag. 500 onder de var. fallax Hack. doch conform 

 de regels der nomenclatuur moet deze naam vervallen en 

 vervangen worden door commutata Gaud. Ze onder- 

 scheidt zich van F. rubra genuina slechts door de sterk 

 zodevormende groeiwijze. Men heeft vele pogingen aan- 

 gewend om ook nog andere kenmerken te ontdekken, 

 o. a. aan de stengelbladen. Deze schijnen echter alle 

 te zijn mislukt. Na uitgebreide onderzoekingen komt 

 A. Saint — IJves tot de volgende resultaten; 



Le rapport entre les largeurs de la feuille culmaire et 

 de la feuille d'innovation supposée étalée est essentiellement 

 variable dans chacune de ces deux variétés et sa valeur 



