167 



ne peut servir a les différencier Tune de l'autre. La valeur 

 de ce rapport n'est nullement liée a la presence ou a 

 l'absence de faisceaux de sclérenchyme au sommet des 

 cótes de la feuille culmaire. Ces faisceaux se rencontrent 

 aussi bien dans les feuilles relativement larges que dans 

 les feuilles culmaires égalant sensiblement en largeur les 

 feuilles des innovations. Seul Ie mode de vegetation permet 

 de séparer Ie var. genuina du var. commutata. 



Festuca gigantea VilL 



Deze plant is altijd gemakkelijk te herkennen en ver- 

 toont slechts afwijkingen van weinig belang. Zoo bereikt 

 het bovenste kelkkafje een enkele maal -/s van het er 

 voor staande kroonkafje; zoo varieeren de meeldraden iets 

 in lengte 2,5 a 3 mM., blijven meest korter dan de helft 

 van het bovenste kroonkafje. Ook de kleur, meestal prachtig 

 groen, wordt bij laat bloeiende exemplaren soms paars. 

 Hoe staat het echter met het gesteeld zijn der aartjes. 

 H a c k e 1 beschrijft ze in zijn Monografie als „longiuscule 

 pedicellata." Ascherson en Graebner spreken niet 

 over de lengte der steekjes. S t a p f (in H o o k e r's Fl. 

 Br. India) zegt: „pedicels short or the lower sometimes = 

 the spikelets." Deze vrije vage, min of meer tegenspre- 

 kende aanwijzingen, kloppen niet geheel met de feiten. 

 In een normaal ontwikkelde pluim van Festuca gigantea, 

 zijn de aartjes bevestigd óf aan de vertakkingen van de 

 laatste orde of op het eind van takken van verschillende 

 orde. Die vertakkingen van de laatste orde zijn vrij lang 

 naakt en dragen slecht 2 aartjes, één zijdelingsch en één 

 eindelingsch. Het zijdelingsche aartje zit op een kort steekje 

 (1 — 3 mM.), het eindelingsche op een lange steel (10^ — 15 

 mM.) die ongeveer even lang is als het aartje. Aan het 

 bovendeel der takken van verschillende orde vindt men 

 1 of 2 kortgesteelde aartjes en een eindelingsch aartje op een 



