178 



soort veel minder stengels zijn dan bij C. divulsa, terwijl 

 ze alle tegelijk bloeien: terwijl de talrijke stengels van 

 C. divulsa na elkaar bloeien, tot in Augustus toe. 



(In Flora LI p. 303 zegt hij: „C. divulsa maakt tot 

 1000 halmen; maar in Flora LIV p. 21 schrijft hij: „die 

 soms meer dan 100 halmen maakt", wat toch al mooi 

 genoeg is.) Verder zouden bij C. Chaberti de aren nooit 

 min of meer vertakt zijn, en bij C, divulsa evenals bij 

 C. Leersii heel dikwijls. Dan moeten bij C. Chaberti de 

 nerven op het urntje tot aan het midden loopen, en bij 

 C. divulsa slechts over Vs deel en moet het zaad van 

 C. Chaberti veel meer het urntje vullen. Het laatste 

 hebben we bij het geringe materiaal, dat we ingezien 

 hebben, niet kunnen nagaan. 



Na deze inleiding willen we van elke soort de verschil- 

 lende vormen bespreken. 



Carex muricata L. 



Wil men een vorm typica A. en G. onderscheiden, dan 

 kan men daartoe brengen planten met rechtopstaande 

 stengels, van gewone (3 — 5 dM.) hoogte, die niet of heel 

 weinig overhangen. De aren zijn niet onderbroken; de 

 schubben bruin en de urntjes eivormig-toegespitst. 



Van deze typica komt nog een ondervorm furculata 

 Peterm. voor, waarbij het onderste aartje verlengd en 

 vertakt is. Heeft men zeer fijne, teere planten van 1^ — 2 Va 

 dM. met 1 normaal en 1 of meer armbloemige aartjes in 

 de bloeiwijzen, dan is dat de vorm submonostachya A. en 

 G.; volgens de auteurs zeer zeldzaam, 't Wil ons voor- 

 komen, dat dit een of andere monstruositeit of een schrale 

 vorm („Kümmerform") is. Wij vonden een ex. dat er aardig 

 op lijkt (Herb. J. en W. 12027) aan den Zuiderzeedijk te 

 Monnikendam 14 VI 1914; 't was veel minder ontwikkeld 

 dan no. 12014 en 12015 van dezelfde plaats en tijd. 



