179 



De vorm meditervanea A, en G., nog slechts eenmaal 

 bij Pavia waargenomen, zal bij ons wel ontbreken; terwijl 

 de vorm fumosa Gr en., uit de Jura, waarvan de magere 

 diagnose in Kükenthal luidt: „squamae utriculique nigri- 

 cantes" misschien hier ook wel te vinden zou zijn. De 

 overige vormen hebben allen een afgebroken bloeiwijze. 



In A. en G. vindt men hiervan de var. remota F. Schultz. 

 Ze zeggen op pag. 39 van hun Synopsis: 



„B. Stengel schlafF, mehr oder weniger überhangend. 

 „I remota. Schattenform. Aehre meist mehr oder weniger 

 „unterbrochen. Deckblatter bleich, weisslich. In feuchten 

 „Laubwaldern zerstreut. 



„C. contigua var. remota F. Schultz Flora LUI 

 (1870) 459." 



Maar op de aangeduide plaats zegt F. Schultz: 



„Die genaherter oder entfernter stehenden Aerchen sind 

 „kein bestandiges Merkmal, denn ich fand auf der Made- 

 „burg in der Pfalz die C. contigua mit lauter Aerchen, 

 „welche so entfernt stehen wie bei C. Leevsii und 

 „C, divulsa. Ich nannte diese C. contigua var. remota." 



Later zegt hij in Flora LIV (1871) 27: „var ,'i remota 

 „F. Sch. in Flora 1870 p. 459, nil nisi spica elongata et 

 „spiculis remotis a C. contigua difFert. Hanc var. nusquam 

 „in herbario vidi et solummodo in silvaticis lapidosis 

 „praeterruptis montis Madeburg, Palatinatis, inveni." 



Uit deze citaten blijkt, dat A. en G. de beschrijving 

 van Schultz hebben „uitgebreid" en deze vorm ver- 

 bonden hebben met den vorm pallida Appel (ex. Woer- 

 lein) waarvan de diagnose in Kükenthal luidt: „Planta 

 „flaccida. Spica continua vel basi interrupta interdum 

 „bracteata. Squamae pallidae." 



De tot heden in navolging van Oudemans (Flora 

 van Nederland III) genoemde ex. |3 virens behooren tot 

 deze pallida Appel, nl. Rotterdam (Mei 1856, leg. 

 Oudemans.) Utrecht (v. Hall), Nijmegen (de Beyer) 



12* 



