183 



ex. van Goethart: 10 Juni 1896. In boschen bij Onder- 

 ste Locht (Limburg) zijn te jong verzameld en zouden 

 heel best C. Leersii kunnen zijn. 



Goed kenbare ex. kregen wij van d e W ever: Grons- 

 veld (bosch bij Riesenberg, 1 Juli 1913), St. Pietersberg 

 (Gasteel bij 't Pavilion 2 Juli 1913), Valkenburg (Kauberg 

 26 Juni 1913). Van deze laatste vindplaats (Herb. J. en 

 W. 8981) kregen wij ex. met lange, slappe stengels en 

 dito bladen; bij enkele ex. droegen de aartjes geen, bij 

 andere daarentegen flinke, lange, draadachtige schutbladen. 



De ex. van de Wever: St. Geertruid, bosch op krijt 

 (2 Juli 1913 Herb. J. en W. 8980) en die van den St. 

 Pietersberg 21 JuH 1861 (leg. v. d. Bosch; v. d. San de 

 Lacoste en Suringar) behooren zoo goed als zeker 

 tot de var. guestphalica F. S c h u 1 1 z. (Hoewel de schut- 

 bladen kort zijn; veel korter dan bij het ex. 8981 a en b.) 

 Dit is een schaduwvorm. De planten zijn zeer slank en dun, 

 iets- grijsgroen. Stengels dun, vaak bijna draadvormig, slap, 

 naar boven tamelijk sterk ruw, ten slotte naar de aarde 

 gebogen. Bladen lang en slap, tamelijk smal, min of meer 

 ruw. Bloeiwijze tamelijk verlengd, onderbroken. Schutbladen 

 van een of meer der onderste aartjes bladachtig; soms zoo 

 lang als de bloeiwijze. Schubben wit, met groene midden- 

 streep, ten laatste witachtigbruin. Urntjes groen, glanzend, 

 kleiner dan bij het type. 



Een tweede vorm is : miseva Kükenthal, volgens den 

 auteur zelf een „Kümmerform" vooral in Z.-Europa. 



De derde vorm biedt de meeste moeite, nl. polycarpa 

 V o 1 1 m a n n. De diagnose in Kükenthal luidt : „Planta 

 robustior, folia latiora. Spiculae mediae pluriflorae, floribus 

 ? 7' — 12 instructae." 



Waar V o 1 1 m a n n dezen beschreven heeft, is ons op 

 dit oogenblik niet bekend; maar in zijn „Flora von Bayern 

 (1914) pag. 101 zegt hij: „Pflanze kraftiger; Blatter breiter, 

 Aerchen mehr (7 — 12) blütig." 



