185 



C. Leetsii en C. divulsa, hoewel duidelijk te zien was, 

 dat bij C. muricata en C. Leersii de vruchten veel verder 

 ontwikkeld waren dan bij C. divulsa, van welke soort wij 

 ook een ex. vonden met bijzonder kleine aren en vruchten. 



Even voor het afdrukken kregen wij het zeldzame werkje 

 van F. Schultz; „Etude sur quelques Carex" in bezit. 

 Hierin geeft hij op pag. 10 toch eenige verschillen tusschen 

 C. Pairaei en C. divulsa; hij zegt n.l.: 



„Carex divulsa Good, difFert foliis latioribuS; ligula 

 „multo longiore; culmis (multo numerosioribus) debihbus, 

 „demum decumbentibus, triquetris, acutangulis, scabris; 

 „fructibus erectiusculis (nunquam squarroso-patentibus), 

 „utriculislongioribus, ovato-oblongis, basin-apicemque versus 

 „angustatis, in rostrum longiorem acuminatis, acheniis 

 „longioribus." 



Verder treft ons dan allermeest, dat plaat I o. a. een 

 habitus-beeld geeft, dat afwijkt van wat in de verschillende 

 exsiccaten als C. Pairaei wordt uitgegeven: als de „touffe Vs ' 

 natuurgetrouw is weergegeven, moeten de aren ± 7 a 

 8 cM. lang zijn! De bijgevoegde „panicule grandeur 

 naturelle" is 3,3 cM., maar niet bijzonder gedrongen. 

 Daarvan spreekt F. Schultz dan ook niet; enkel maar: 

 „panicula oblonga, paululum interrupta". 



Kükenthal geeft niet de diagnose van F. Schultz, 

 vandaar dat we bij hem dan ook lezen: „spiculae .... 

 spicam 2 — 3 cm. longam formantes." Men mag echter 

 niet uit het oog verliezen, dat de „Etude" dateert van 

 1868, dus van vóór de onderscheiding van Carex Leersii. 

 Zoowel de „touffe" als de „panicule" vertoonen de habitus 

 van C. Leersii, en niet die van wat we nu C. Pairaei 

 noemen. 



Hoogst typisch voor C. Pairaei zijn daarentegen urntje 

 en zaad (ook op PI. II) afgebeeld, zoodat het jammer is, 

 dat niet is aangegeven, of alles van hetzelfde ex. afkomstig is. 



