202 



Door al deze eigenschappen zijn de beide soorten goed 

 te scheiden en de tusschenvormen zijn door hun groote 

 mate van steriliteit als bastaarden op te vatten, daar de 

 soorten zelf normaal ontwikkeld stuifmeel bezitten en goede 

 vruchten en zaden voortbrengen. 



Deze tusschenvorm is tot nu toe in Duitschland op vele 

 plaatsen aangegeven geworden, volgens K r a u s e vindt 

 men haar niet zelden aan de Westelijke Oostzeekust tot 

 Wismar en in 't binnenland van Mecklenburg - bij Bruël. 

 Bij Bruël komt volgens Kr a use zelfs geen der beide zuivere 

 soorten meer voor ^). 



In Hegi Flora Bd. IV pag. 142 wordt aangegeven dat 

 deze hybride cochlearia wel overal in 't gemeenschappelijk 

 woongebied der beide stamsoorten zal optreden, en dat 

 te oordeelen naar de beschrijvingen tot deze hybride 

 behoor en de var. aestuaria L 1 o y d van C. officinalis, 

 benevens de variëteiten pseudo -officinalis Boll en Hostii 

 Syme van C. anglica. 



Ofschoon nu de hybride dikwijls in de litteratuur wordt 

 aangegeven, vinden we nergens een beschrijving der plant, 

 noch een naam ervoor. Ook is nergens aangegeven (uit- 

 gezonderd hare sterihteit) door welke kenmerken men in 

 staat is de hybride in de natuur onder de stamouders te 

 kunnen herkennen. Schrijver dezes heeft daarom zijn 

 hybride plant als Cochlearia Hollandica in Fedde's Reper- 

 torium gepubliceerd -). Voor onze Nederlandsche flora 

 krijgen we dan de volgende beschrijving. 



Wortel dun, tweejarig of overblijvend; wortelbladen en 

 onderste stengelbladen gesteeld, zeer veranderlijk van vorm ; 



^) Wij vinden in dit voorkomen der hybride bij Bruël een analogon 

 in de bij ons zeer locaal voorkomende hybride tusschen Sparganium 

 simplex en S. minimum, welke plant op een enkele plaats zich zoo 

 enorm heeft ontwikkeld, dat zij de beide stamsoorten, die vroeger aldaar 

 voorkwamen, bijna geheel heeft onderdrukt. 



2) Fedde Repertorium XIV (1915) pag. 221. 



