20 



SI o ff, terwijl den volgenden morgen vroeg de Heer 

 A. W. Kloos Jr. zich bij het gezelschap voegde, waarna 

 de vergadering de volgende dagen voltallig was. Vier 

 personen van de 191 in Nederland verblijfhoudende leden! 

 het is werkelijk niet te veel. Oorzaak? Slecht gekozen 

 terrein? Verkeerde tijd? ToevaUige omstandigheden? Ik 

 w^eet het niet; misschien verschillende van die oorzaken 

 samen, maar dan nog zouden er wel meer dan vier man 

 samen kunnen zijn. Ik begin te gelooven dat de man met 

 een plantenbus een anachronisme is geworden. Alleen voor 

 jeugdige floristen is er nog wel eens iets te vinden, maar 

 als men boven de 30 komt, is dat niet meer te doen. Men 

 vindt ook geen enkele nieuwe plant meer, dus wat zal 

 men dan nog zoeken naar die oude bekenden? Met Cham- 

 pignons is dat wat anders, daar kan men nog op iederen 

 tocht rariteiten ontdekken en de in eiken mensch schuilende, 

 in meer of mindere mate ontwikkelde hebzucht, is bevre- 

 digd. Maar met gewone planten? die kennen we immers 

 alle erf we weten nu wel zoowat waar men ze vinden kan. 

 Het is echter nooit het hoofddoel der zomervergadering 

 geweest, om, gedurende de daaraan verbonden excursies, 

 vreemde gewassen op te sporen; hoofddoel was het jaarlijks 

 wederzien van oude bekenden, waardoor langzamerhand 

 een nauwere vriendschapsband gesloten werd. Juist zomers 

 was het voor velen gemakkelijker of aangenamer eenigen 

 tijd bijeen te komen en men koos daarvoor dan liefst 

 plaatsen, die toch ook floristisch van belang zouden kun- 

 nen zijn en waar men zonder gezelschap meestal niet zou 

 komen. Maar in deze eeuw heeft niemand meer tijd om 

 eens enkele dagen samen te zijn, de finantiëele zorgen 

 drukken zwaar en zijn de 253 leden der Vereeniging wel 

 alle door vriendschapsbanden verbonden? De vereeniging 

 is een wereldje in het klein geworden en in die nieuwe 

 wereldorde gaat het oude te gronde. Of de leiders der 

 floristische afdeeling zijn niet meer, berekend voor hunne 



