53 



Daarna houden de leden Dr. Th. Weevers en Dr. 

 Z. Kamerling hun aangekondigde voordrachten. 



Dr. T h. W e e V e r s behandelt het voorkomen van 

 ammoniak en ammoniakverbindingen in de plant. Eerst 

 werd nagegaan, waarom de methode, die voor het aan- 

 toonen dezer verbindingen gebruikelijk is, niet op goede 

 grondslagen berust, en vervolgens besprak spreker een 

 nieuwe methode, die vertrouwbare resultaten oplevert. 



Met deze methode vond spieker, dat de ammoniumver- 

 bindingen nagenoeg overal voorkomen, het meest evenwel 

 in de plantendeelen met levendige stofwisseling. Slechts 

 eenige bepaalde biologische plantengroepen, die op hoog- 

 veenterreinen voorkomen, zooals de insectenetende planten, 

 en die welke de hulp van schimmels bij hun ontwikkeling 

 behoeven, zooals de Orchideeën en Gentiana Pneumo- 

 nanthe, bevatten geen of nagenoeg geen dezer zouten. 

 Hoewel de bodem der hoogvenen bijzonder arm aan 

 ammoniak is, ligt hierin niet de verklaring van bovenge- 

 noemd feit, want andere planten, zooals Uiensoorten en 

 Sterkers, in dienzelfden bodem gekweekt, bevatten de zouten 

 wel, tenminste in de bladeren, waar ze waarschijnlijk als 

 een produkt van de eiwitstofwisseling te beschouwen zijn. 



Naar verhouding is het gehalte der ammoniakverbin- 

 dingen vooral hoog in de z.g. wortelknolletjes van Vlin- 

 derbloemige planten, van Els en Gagel, dus in die deelen 

 van de genoemde planten, waar bepaalde bacteriën voor- 

 komen, die het element stikstof gebruiken tot opbouw 

 hunner eiwitten. Ook in bovengenoemden hoogveengrond 

 heeft deze opbouw van eiwit plaats, zoodat de ammoniak- 

 zouten niet uit den bodem opgenomen zijn. maar bij de 

 eiwitstofwisseling optreden. Bij nekrobiose treedt in die 

 wortelknolletjes vrij ammoniak op, wat anders bij de 

 hoogere planten niet, bij de Cryptogamen soms het geval is. 



