123 



treft men dan ook den naam Ph. aquatica L. aan in 

 plaats van Ph. coerulescens Des f. Het is echter uit Linnaeus* 

 diagnose niet uit te maken, welke soort hij met Ph. aquatica 

 heeft bedoeld, terwijl de opgegeven synoniemen deels tot 

 deze, deels tot de volgende soort behooren. Volgens 

 Parlatore ligt in Linnaeus' herbarium onder Ph. aquatica 

 een exemplaar van Ph. hulbosa, volgens Munro is de 

 determinatie echter juist *. Zoodoende beschouwde Des- 

 fontaines de Linneaansche Ph. aquatica als Ph. truncata, 

 Ai ton en Willdenow als Ph. minor. Om aan deze 

 verwarring te ontkomen is het beter, de plant den naam 

 Ph. coerulescens Des f. te geven. 



Het bovengenoemde exemplaar wijkt van de beschrijving 

 af, doordat de stengelvoet slechts weinig gezwollen is en 

 de aarpluim niet cylindrisch, doch breed ovaal is ontwik- 

 keld. Dergelijke exemplaren zijn als var. ovata Pari. be- 

 schreven, doch reeds Hackel wees in 1879 er op (Agrost. 

 Mitt. III) dat zijn culturen hem bewezen hadden, dat in 

 het Ie jaar bloeiende exemplaren altijd zulke abnormaal 

 gevormde aarpluimen vertoonden. Vandaar dat deze varië- 

 teit niet meer onderscheiden wordt, behalve in Rouy Fl. 

 de Fr. pag. 30 waar ze weer onder haar ouden naam 

 opduikt. 



De typische vorm troffen wij in 1914 in een zeer groot 

 exemplaar aan op een adventiefterrein te Amsterdam. De 

 plant vormde een soort zode; in het midden waren de 

 bloeistengels tot 1 M, hoog, aan den voet duidelijk van 

 2 — 4 knollen voorzien, terwijl die nieuwe knollen omgeven 

 waren door een krans oude, waaraan de verdorde stengels 

 van het vorige jaar nog te zien waren. De aarpluim was 

 lang cylindrisch, naar boven en naar beneden iets ver- 

 smald en vertoonde de karakteristieke paarsachtige kleur. 

 Duidelijk valt aan deze exemplaren het dimorphisme der 

 aartjes op te merken, dat Hackel ontdekte en in boven- 

 genoemde Agrost. Mitt. publiceerde „Allerdings kommt 



