125 



zoides Sw.; another specimen, from Browne, is Leersia 

 hexandra Sw. 



The following also in Herbarium, 



Ph. bulbosa Amoen. Acad, iv 264; 2nd edit. Sp. PI. 

 p. 79 is Phleum tenue Schrad. 



Ph. aquatica Am. Ac. 264. 



Ph. zizanioides Mant. 183 is Andropogon muri- 

 catus Retz. 



Ph. tuberosa Mant. 557 is marked bij Smith as. 



Ph. nodosa Syst. Veg. and is the plant now so called. 



Ph. paradoxa Linn. Herb, from Upsal. Garden is the 

 plant so called now. In M. S. notes to 1st edit, it is 

 called by Linn. Ph. utriculosa, with a marginal note 

 „P. paradoxa 1665." 



Ph, paradoxa L» 



Reeds Linnaeus wijst in zijn beschrijving dezer soort 

 op het dimorphisme der aartjes „Spica oblonga vel cylin- 

 drica divisibilis more congenerum in racemulos v. corymbos. 

 Flósculi in quovis corymbo minimo sunt neutri s. cassi 

 plures et fertilis unus terminalis. Inferior dimidia spicae 

 pars habet flosculos steriles quasi praemorsos, unde haec 

 pars quasi ab insectis erosa apparet (Spec, plant. II app. 

 p. 1665). Vooral in 't onderste deel der pluim is het 

 verschil tusschen vruchtbare en onvruchtbare aartjes zeer 

 opvallend; de laatste n.l. zijn daar veel kleiner en omge- 

 keerd hartvormig tot knotsvormig. Ook in het bovendeel 

 der pluim, waar ze evengroot zijn, heerscht dat dimor- 

 phisme. Terwijl bij de steriele aartjes de vleugel halverwege 

 de kiel begint, snel breeder wordt en tot aan den top 

 van het kafje doorloopt, waar ze dikwijls tandvormig is 

 uitgesneden, is de vleugel bij de vruchtbare aartjes beperkt 

 tot een driehoekig tandvormig aanhangsel, ongeveer halver- 

 wege de kiel. Ook herkent men de vruchtbare aartjes 



