128 



hoeverre dat met de andere hierboven genoemde vormen 

 het geval is, is ons onbekend. 



[Nadat het bovenstaande geschreven was, kregen wij 

 inzage van de Flore d'Algérie (Explor. Sc. de l'Alg.) 

 par Cosson et Durieu de Maisonneuve en vonden daar 

 de volgende diagnosen der boven vermelde variëteiten: 



a. intacta — Panicula majore; spiculis imperfectis haud 

 praemorsis, 



[j. intermedia — Spiculis imperfectis ramorum inferiorum 

 tantum praemorsis, 



'/. praemorsa ■ — Spiculis imperfectis ramorum omnium 

 praemorsis, minimis, obtusissimis (= Ph. appendiculata 

 Schuit = Ph. dentata Sieb.)] 



Ph, bulbosa L. 



Linnaeus grondde in 1755 zijn Ph. bulbosa op de „Pha- 

 laris bulbosa semine albo" Raj. Scheuchzer. gram. 53. De 

 beschrijving bij Scheuchzer komt precies overeen met wat 

 Godron, Willkomm etc. noemen Ph. nodosa. Waar- 

 schijnlijk dezelfde soort noemde Linnaeus in 1771 Ph. 

 tuberosa en in 1775 Ph. nodosa. Dit valt echter niet op 

 te maken uit de onvolledige diagnosen van Linnaeus zelf, 

 zoodat deze benamingen twijfelachtig blijven, terwijl de 

 eerste (Ph. bulbosa) op een duidelijke en juiste beschrij- 

 ving gegrond, gemakkelijk geverifieerd kan worden. Van- 

 daar dat tegenwoordig voor deze soort algemeen den 

 naam Ph. bulbosa wordt vooropgesteld. Zij vertoont 

 denzelfden knolvormig gezwollen stengelvoet als Ph. coeru- 

 lescens, waarvan zij zich direct onderscheidt door de 

 gaafrandige vleugel der kelkkafjes en de behaarde kroon- 

 kafjes. Lastiger is ze te onderscheiden van de gaafrandige 

 vorm van Phalads minor (zie aldaar). In ons land gevon- 

 den exemplaren bevinden zich slechts in herb. Henrard, 

 door hem gevonden te Gorinchem in 1914 (determinatie 



